เมื่อเสร็จธุระราชสำนัก หนิงเฉินก็เสด็จมายังกองตรวจการ
จนกระทั่งพลบค่ำจึงเสด็จกลับคุ้ม
เขาเดินเข้าสู่เรือนใน กลับสู่ห้องนอน แสงตะเกียงยังสว่างอยู่ แต่ทั้งอวี่ตี๋และจื่อซูกลับไม่ปรากฏกาย
แปลกจริง ทั้งสองหนีไปอยู่ที่ใดกันแน่?
หนิงเฉินเรียกบ่าวสาวคนหนึ่งมาถาม จึงทราบว่าอวี่ตี๋และจื่อซูได้ไปยังเรือนตะวันตก
ภายในห้องหนึ่งแห่งเรือนตะวันตก อวี่ตี๋เบิกบางใบหน้าเย็นชา มองสองพี่น้องฟางเชียนกับฟางคุนที่เต็มไปด้วยกลิ่นสุรา แล้วกล่าวเสียงต่ำ
"พรุ่งนี้ เจ้าทั้งสองก็ออกจากคุ้มหนิงไปเถิด"
สองพี่น้องต่างอึ้งงง มองหน้ากัน ฟางเชียนตะโกนขึ้นว่า "เจ้าจะไล่พวกเราไป?"
เบื้องข้าง ป้าสาวของอวี่ตี๋ผู้นั้นผล่อยเสียงแหลมว่า "จือโหรว ทั้งสองนั่นเป็นลูกพี่ลูกน้องของเจ้า เจ้าไล่พวกเขาไปแล้ว เขาจะมีชีวิตอยู่เป็นต่อไปได้อย่างไรกัน?"
อวี่ตี๋เย็นใจว่า "เช้านี้ข้าเพิ่งได้เตือนพวกเขา ห้ามลักของในคุ้มไปขาย ห้ามล่วงเกินบ่าวสาวของคุ้มอีก"
"โอกาสที่ข้ามอบให้ก็มีถึงแล้ว แต่พวกเขารู้ผิดยังฝ่าทำผิด ยามบ่ายลักของในคุ้มถูกจับได้ในที่เกิดเหตุ ยามค่ำยังแทบจะล่วงเกินบ่าวสาวของคุ้มจนได้ คุ้มหนิงเก็บพวกเขาไว้ไม่ได้แล้ว"
"ป้าสาว ป้าก็ออกไปด้วยเถิด อย่าอาศัยอยู่ในคุ้มหนิงต่อไป"
ป้าสาวของอวี่ตี๋เบิกตาโพลงเป็นที่สุด "เจ้า...เจ้าจะไล่ข้าออกไปพร้อมกันด้วยหรือ?"
อวี่ตี๋กล่าวอย่างไร้ซึ่งอารมณ์ว่า "ป้าสาว ทั้งสองคนนี้ลักของ ป้าไม่เพียงไม่ห้ามปราม ยังช่วยกันบังหูบังตา...พวกเขาแทบจะล่วงเกินบ่าวสาว ป้าไม่ตำหนิทั้งสอง กลับยังหาว่าหนูน้อยนั้นเป็นหญิงแพศยา ตีกลับเอาด่าเสียฉะนั้น"