รุ่งขึ้น ยามเช้า
คืนที่ผ่านมาหลับสบายดี หนิงเฉินพักผ่อนเต็มอิ่ม ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลหลายวันมานี้มลายหายไปสิ้น
รับประทานอาหารเล็กน้อยแล้ว หนิงเฉินพาพันอวี่เฉิงและพวกขึ้นสู่ด่านเมือง
หนิงเฉินมองไปยังเขาฝอโช่อันไกลโพ้น สำรวจภูมิประเทศโดยรอบ
เมื่อใกล้เที่ยง ก็เดินทางมาถึงค่ายใหญ่ของทัพหนิงอาน
เขาเรียกหยวนหลง เหลยอาน และแม่ทัพนายกองทั้งหลายเข้าประชุม
จากนั้นจึงเรียกอู๋เถียจู่ให้อยู่ต่อเพียงลำพัง
ทั้งสองคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง
หนิงเฉินมองเขาแล้วเอ่ยว่า "เจ้าพี่จู้จื่อ มีความมั่นใจเพียงใด?"
อู๋เถียจู่พยักหน้า
อู๋เถียจู่ในวันนี้ไม่อาจเทียบกับแต่ก่อนได้อีกแล้ว
เขาเป็นนายพรานมาแต่เดิม ฝีมือการยิงธนูจึงเลิศเลออยู่แล้ว ยิ่งฝึกฝนอย่างขะมักเขม้นทุกวัน สมัยอยู่ที่ชายแดน หนิงเฉินก็เอาใจใส่ถ่ายทอดวิชาให้ไม่น้อย บัดนี้เขาคือแม่ทัพที่เปี่ยมเปโดยสมบูรณ์แล้ว
"เจ้าพี่จู้จื่อ หากไร้ความมั่นใจ ให้ถอนทัพทันที...ตราบใดที่ภูเขายังเขียวขจี ไม่มีวันขาดมือเตาไฟ"
อู๋เถียจู่แลเห็นด้วยความจริงจัง กล่าวว่า "ท่านวางใจเถิด กระหม่อมคือผู้ที่ท่านอบรมมา ย่อมไม่ทำให้ท่านเสื่อมเสียเกียรติเป็นแน่"
......
ยามบ่าย หนิงเฉินกลับมายังค่ายใหญ่
ถงหยวนโจวเดินทางมาพบ
"ท่านโหว ราชโอรสองค์ที่สี่แห่งหนานเยว่ คังหลัว ส่งจดหมายฉบับหนึ่งมาถึง!"
หนิงเฉินรับจดหมายจากมือถงหยวนโจว แล้วเปิดอ่าน
อ่านจบแล้วจึงกล่าวอย่างมีนัยแฝงว่า "หูข่าวของคังหลัวทะลุปรโลกแท้ ๆ ข้าเพิ่งมาถึงเมื่อวาว เขาก็ล่วงรู้เสียแล้ว"
สีหน้าถงหยวนโจวเปลี่ยนไปเล็กน้อย "หมายความว่ามีผู้ลอบส่งข่าวให้คังหลัวหรือพระเจ้าคะ ท่านโหว?"
หนิงเฉินชำเลืองมองเขา
ดูเหมือนถงหยวนโจวจะไม่รู้เรื่องอะไรเลยสินะ