ยามบ่ายวันรุ่งขึ้น จดหมายตอบจากคังหลัวก็มาถึง
สถานที่พบปะถูกกำหนดไว้ที่ปากทางออกเส้นที่สามนอกเขาฝอโหสือ
หนิงเฉินวางจดหมายลง แล้วหัวเราะขึ้นมาเอง "คังหลัวยังเชิดชูตัวเองเหมือนเคยเลยนัก กล้าข้ามเขาฝอโหสือมาพบข้าเสียนี่"
พันอวี่เฉิงกล่าวว่า "เมื่อเป็นเช่นนั้น ย่อมหมายความว่าอีกสามเส้นทางขาดกำลังพล ข้าพเจ้าทั้งหลายจะฉวยโอกาสบุกฝ่าไปเดี๋ยวนี้หรือไม่"
หนิงเฉินมองเขาจึ้ง ๆ สีหน้าประหลาด
พันอวี่เฉิงหน้าแดงซ่าน "ท่านโปรดถือว่าข้าพเจ้าไม่ได้กล่าวสิ่งใด"
หนิงเฉินมอบจดหมายให้ถงหยวนโจว "ตอบจดหมายไปหาคังหลัว บอกว่าพรุ่งนี้ถัดมายามโหย่ว ข้าจะมาตามสัญญา"
"รับบัญชา!"
......
ถึงวันพบปะ หนิงเฉินให้เว่ย์เฟิงนำกองทัพห้าหมื่นนายออกเดินทางร่วมด้วย
เว่ย์เฟิงลับใจลือลั่น
หนิงเฉินมีทหารเพียงหมื่น
กำลังห้าหมื่นของเขา หากโอบโจมตีทัพหนานเยว่หน้าหลัง กองหมื่นของหนิงเฉินย่อมไม่พอแม้ให้ดู
กองทัพหกหมื่นออกจากด่านเมือง ดุจมังกรเลื้อยยาว อลังการไพศาล
ยามโหย่ว คือช่วงห้าโมงเช้าถึงเจ็ดโมงเช้า
ผ้าคลุมฟ้ามืดมิด
กองทัพเดินทัพไปอย่างกองกอง
"ทูนขอ...ข่าวทัพด่วน ทัพหนานเยว่บุกมาจากเส้นทางที่หนึ่งของเขาฝอโหสือแล้ว"
"ทูนขอ...ข่าวทัพด่วน ทัพหนานเยว่ปรากฏที่เส้นทางที่สอง"
"ทูนขอ...ทัพหนานเยว่ปรากฏที่เส้นทางที่สี่"
กลางทาง ทหารสอดแนมรีบม้าพรวดพราดมา
เสียงร้อนรนกังวานไปทั่วท้องฟ้ายามค่ำ
"พลาดแล้ว คังหลัวผู้นี้ นัดข้าพบที่ปากทางออกเส้นทางที่สาม แต่กลับส่งคนมาทางเส้นอื่น ทำทีจะโอบล้อมพวกเรานี่นา"
"สั่งการณ์ทัพ ทั้งกองย้อนกลับทางเดิม เร่ง เร่ง เร่ง!"