แผ่นดินต้าเสวียนเป็นไฟระอาดสุมทุกทิศ ตกอยู่ในภาวะเอาเป็นเอาตาย!
แต่หนิงเฉินกลับใช้ชีวิตอยู่อย่างสำราญเหลือเกิน กลางวันยุ่ง กลางคืนยิ่งยุ่งกว่า
วันหนึ่ง หนิงเฉินเดินทางกลับจากภายนอก
เพิ่งไปที่นามา
กาลเวลาล่วงเลยรวดเร็วนัก พลันมาถึงหน้าฤดูเก็บเกี่ยว
ก่อนหน้านี้แล้งน้ำติดต่อกันนานกว่าสองเดือน บวกกับเจอภัยตั๊กแตนบุก ต่างคิดว่าปีนี้คงเป็นปีภิกขา
ไม่คิดว่าหลังจากนั้นฝนฟ้าจะหลั่งอย่างทั่วถึง ปีนี้กลับกลายเป็นปีกาลเก็บเกี่ยว
ระหว่างทางกลับ นางเห็นร้านตัดเสื้อหลังหนึ่ง จึงเข้าไปแอบซื้อชุดราชพรรณหญิงมาหนึ่งชุด
พอกลับมา ก็มุ่งตรงไปยังห้องของเซียวเยี้ยนซี
หนิงเฉินเพิ่งมาถึง ก็เห็นเซียวเยี้ยนซียืนอยู่ที่ประตูปล่อยนกพิราบสื่อสารหนึ่งตัว
“เสี่ยวซีซี ของนี้ขอฝากไว้กับเจ้า ข้าวิ่งไล่เมืองทั้งเมืองจึงหามาได้”
เซียวเยี้ยนซีอึ้งเล็กน้อย มองหีบที่หนิงเฉินส่งมอบให้ รับมาอย่างงุนงง พอเปิดดู มุมปากก็กระตุกเล็กน้อย... ข้างในเป็นชุดราชพรรณหญิง
หนิงเฉินผู้นี้ช่างเป็นพวกลามกชัง ใจจราชูร้ายไม่ตาย วันแล้ววันเล่ากลั่นแกล้งกล่อมนางให้แต่งชุดหญิง
“ชอบหรือไม่?”
เซียวเยี้ยนซีขยิบตาถอนใจ “ไม่ชอบ!”
“เจ้าจะไม่ชอบได้กระไร นี่ข้าวิ่งไล่เมืองทั้งเมืองจึงหามาได้... ไม่สิ เจ้าลองเปลี่ยนใส่ดูสักครั้งเถิด”
เซียวเยี้ยนซีกล่าวว่า “ข้าบอกให้เจ้าวิ่งไล่ทั้งเมืองหรือ?”
“เอ่อ... เสี่ยวซีซี เจ้าคุยแบบนี้เพื่อนจะหายไปทั้งปวงนะ”
เซียวเยี้ยนซีพลันยิ้มแจ่มใส “บังเอิญจริง ข้าก็มีของขวัญจะมอบให้เจ้าเหมือนกัน”
ดวงตาหนิงเฉินสว่างวาบ “ของขวัญอะไร?”
“ตามข้าเข้ามา!”
“อ้าว?” หนิงเฉินงงเป็นไก่ตาย “เสี่ยวซีซี ความสัมพันธ์ของเราก้าวหน้าเร็วไปหรือเปล่า... ข้าว่านะ เราควรเริ่มจากสะสมความรู้สึกก่อน แล้วค่อยเปิดใจต่อกัน จากใกล้ชิดสนิทสนม”