ขณะที่หนิงเฉินกำลังพูดคุยเริงรมย์กับสามสาว กู่อี้ชุนเข้ามากราบทูลว่าหนิงซิงและหนิงเม่ากลับมาแล้ว
หนิงเฉินเสด็จออกมายังโถงใหญ่
หนิงซิงและหนิงเม่ารีบร้อนใจไม่เป็นท่า เดินเข้ามาคำนับ "ขอคารวะอ๋อง!"
"ลุกขึ้นเถอะ!" หนิงเฉินยกมือขึ้นเล็กน้อย แล้วชี้ไปยังเก้าอี้ข้าง ๆ "นั่ง!"
ทั้งสองเดินเข้าไป นั่งลงอย่างตั้งมั่น ตาจ้องมองหนิงเฉินอย่างตึงเครียด
"ไม่ได้พบกันนาน ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง?"
"ดี...ดีขึ้น!"
หนิงซิงเอ่ยด้วยความตึงเครียด
หนิงเฉินยิ้มแล้วกล่าวว่า "อย่าตึงเครียดนัก เรื่องในอดีตนั้นผ่านไปนานแล้ว"
เจ้าคิดว่าพวกข้าจะเชื่อหรือ? ทั้งสองส่ายหน้าในใจ ผ่านไปแล้วยังมาพูดถึง? แสดงว่ายังไม่ลืม
"ได้ยินมาว่าช่วงนี้ทั้งสองทำงานได้ดี ควรค่าแก่การชม...เย็นนี้พักอยู่ร่วมรับประทานอาหารด้วยกันเถอะ!"
"ขอบพระคุณอ๋อง!"
หนิงซิงมองหนิงเฉิน อยากพูดแต่ก็เก็บคำไว้
หนิงเฉินเหลือบมองเขาหนึ่งครั้ง "มีความคิดอันใดก็ว่ามาเถิด"
หนิงซิงกล้าใจขึ้นจึงกล่าวว่า "ข้า...ข้ามีความคิดหนึ่งจะเสนอ"
"ความคิดอันใด?"
หนิงซิงหยิบแผนที่ออกจากอกเสื้อ เดินเข้ามาวางบนโต๊ะข้างมือหนิงเฉินแล้วกางออก ชี้ไปยังจุดหนึ่งบนแผนที่ว่า "แม่น้ำสายนี้เรียกว่าแม่น้ำไป่ซาน อยู่ห่างจากเราราวสองร้อยกิโลวา
ข้าอยากชักน้ำจากแม่น้ำสายนี้เข้ามายังปราการเสวียนอู่
ปัญหาใหญ่ที่สุดของปราการเสวียนอู่ยามนี้คือขาดแคลนน้ำ แม่น้ำคูเมืองแห้งขอด น้ำบ่อแทบพอเพียงแก่การดื่มเท่านั้น
หากชักน้ำจากแม่น้ำไป่ซานเข้ามายังปราการเสวียนอู่ ไม่เพียงจะเติมเต็มแม่น้ำคูเมือง ยังใช้ชลประทานนาข้าว ซักฟอกเสื้อผ้า เลี้ยงสัตว์...จะแก้ปัญหาการใช้น้ำได้อย่างดี เพียงแต่ภาระงานมหาศาล"