“ท่านชาย ทรงพละกำลังอยู่หน่อยพ่ะย่ะค่ะ คนต่ำต้อยจะพาท่านกลับไปหาหมอเดี๋ยวนี้”
บุรุษหน้ายาวคล้ายลิงเฝ้าถวายความจงรักภักดี แต่ยังรู้สึกไม่พอ จึงเงยหน้ามองเตียวซัวแล้วตะโกนด้วยความโกรธว่า “ฆ่าม้าบ้าตัวนี้ที่ทำร้ายท่านชายซะ”
คนอื่น ๆ มองเตียวซัวด้วยความหวาดหวั่น
เมื่อครู่พวกเขาลงมือพร้อมหน้าก็ยังปราบม้าดุตัวนี้ไม่ได้
คนหนึ่งชักดาบสั้นออกมา เหยียบย่ำเข้าประชิดเตียวซัวอย่างช้า ๆ
เฟิ่งฉีเจิ้งหันไปมองหนิงเฉิน... เห็นว่าหนิงเฉินไม่เอ่ยวาจา ชายหนุ่มจึงไม่ลงมือ
เมื่ออีกฝ่ายเข้าใกล้ หนิงเฉินตบหัวใหญ่ของเตียวซัวเบา ๆ
เตียวซัวเหวี่ยงกีบหลังขว้างออกไป
ปัง!!!
อีกฝ่ายกรีดร้องเสียงหลัวลอยถีบถวายไป กอดท้องเจ็บปวดจนกลิ้งไปกับพื้น ของที่กินเมื่อคืนขย้อนออกมาหมดสิ้น เจ็บจนแม้แต่จะส่งเสียงร้องก็ไม่มีเรี่ยวแรง
บุรุษหน้ายาวคล้ายลิงเห็นเช่นนั้น จ้องมองหนิงเฉิน “เจ้าเป็นเจ้าของม้าตัวนี้หรือ”
หนิงเฉินมองเขาโดยไม่เอ่ยปาก
“ดี ดีนักเจ้าคนกล้าหาญ... กล้าปล่อยม้าออกอาญา ทำร้ายท่านชายของข้าพเจ้า ยังกล้าให้ม้าถีบคนของพวกเราบาดเจ็บอีก เจ้าจงรอดูเถอะ เจ้าตายแน่”
หน้าหนิงเฉินเขียวคล้ำ ฝีมือการกลับกลอกใส่ความผิดให้ผู้อื่นของพวกนี้ช่างยอดเยี่ยมเหลือเกิน
“ยังไม่ลงมืออีกหรือ จับพวกมันไปมอบให้ท่านผั่งลงโทษซะ”
คนทั้งหลายแสดงสีหน้าดุร้ายดุจยักษา ก้าวเข้าประชิดหนิงเฉินและพรรคพวก
หนิงเฉินกล่าวเรียบ ๆ ว่า “แก่เฟิง”