องค์รัชทายาทขบขันทันที!
เอ่ยอย่างจริงจังว่า "พระบิดา กระมังจะเป็นเพราะหนิงเฉินมีสตรีใกล้ชิดมากเกินไป กายสบายก็เลยกลายเป็นอย่างว่ารึ?"
ฮ่องเต้เสวียนพระพักตร์พยักหน้าเบา ๆ รับรองคำกล่าวขององค์รัชทายาท
ท้องของหวยอานก็ยังเงียบเสียจนได้ หากแท้แล้วอาจเป็นเพราะหนิงเฉินมีสตรีใกล้ชิดมากเกินไปจริง
"หลังหวยอานสมรสไป ตำหนักหลั่วหวงก็ว่างเปล่ามานาน…หนิงเฉิน เจ้ากับหวยอานย้ายไปพำนักที่ตำหนักหลั่วหวงสักระยะเถอะ?"
หนิงเฉินชาไปทั้งตัว ครั้งนี้จะขังเขาไว้เพื่อให้มีทายาทงั้นรึ?
"พระบิดา ข้าต้องออกทัพอีกสองวันข้างหน้า!"
ฮ่องเต้เสวียนแปลกพระทัยเล็กน้อย "กระนั้นเมื่อเจ้ากลับมาแล้ว จงพาหวยอานย้ายไปพำนักที่ตำหนักหลั่วหวง เมื่อไรหวยอานมีพระครรภ์ เมื่อนั้นเจ้าจึงจะได้กลับบ้าน"
หนิงเฉิน "…"
องค์รัชทายาทยิ้ม "ครูเอ๋ย ยังไม่ขอพระราชทานอภัยแด่พระบิดาหรือ"
ช่างมัน เอาถึงกันเถอะกันต่อกัน!
หนิงเฉินขวิดสายตาใส่เขาหนึ่งครั้ง แล้วก้มตัวละอายใจครู่หนึ่งจึงกล่าว "ข้ารับพระบรมราชโองการ!"
จะพำนักก็พำนัก จะตั้งครรภ์หรือไม่ แล้วเราสองคนเป็นผู้กำหนดเอง…หนิงเฉินลอบคิดบ่นว่า
…
เมื่อหันตาเดียว สามวันก็ผ่านไป
หนิงเฉินนำทัพทหารหนิงอาน และทหารดาบม่อออกเดินทางสู่สมรภูมิ
ก่อนเคลื่อนหน้า หนิงเฉินส่งหนังสือไปถึงถงหยวนโจวแล้ว ให้ระดมพลจากภาคใต้ 5 หมื่นนาย มุ่งสู่เมืองจงโจว
ทัพทหารหนิงอานสำราญครบมือ ขี่ม้าเลือกสรรจากพันธุ์ดีทั้งหมด ราชกิจเคลื่อนหน้ารวดเร็วยิ่งนัก
กระนั้นก็ตาม เมื่อเดินทางถึงเขตแดนเมืองจงโจวก็ใช้เวลามากกว่าครึ่งเดือนใหญ่
ยามนี้ต้นไม้ก็เบ่งบาน อุ่นอบอ้าวแห่งฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว
หากกลับคราวนี้ คงจะพบกับหิมะปกคลุมพิภพอีกครา
หนิงเฉินพบกับทัพใหญ่แห่งภาคใต้ ณ สถานที่ชื่อว่าสลุยหลิพอ