เมืองหลวง
ราษฎรเมื่อได้ยินว่าจักรพรรดิหนีราตรลับลงใจกันทั้งเมือง ต่างดีใจรื่นเริงกันยกใหญ่ จอมคนชั่วนามก็เสียแล้ว
แต่เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊กลับอกสั่นขวัญหายดังราวไร้วันสิ้นสุด
จักรพรรดิหนีไป กองทัพไร้หัวหน้า บัดนี้จะกระทำกระไรดี
ยิ่งกว่านั้น หนิงเฉินยึดครองแคว้นเหลียงแล้ว มิช้าก็ต้องยกทัพตีเมืองหลวงเข้ามาแน่
จักรพรรดิใหม่ขุนนางใหม่
ครั้งจักรพรรดิเต๋าขึ้นครองราชย์ พวกเขาเพื่อรักษาตำแหน่งและร่ำรวยทรงเกียรติของตน ไม่เคยขาดปากที่ติชมประจานหนิงเฉินเพื่อเอาอกเอาใจจักรพรรดิเต๋า
เมื่อหนิงเฉินเข้าเมืองหลวง จะมาชำระบัญชีเก่าหรือไม่
ขุนนางนับไม่ถ้วนต่างเตรียมม้วนเสื่อหนีความตายไว้แล้ว
กำลังตกอยู่ในความโกลาหลสั่นสะเทือนนั้น ข่าวใหญ่ก็รายงานมา... หนิงเฉินนำทหารร้องหมื่น รุดตรงสู่เมืองหลวง
ข่าวนี้ทำเอาขุนนางจำนวนหนึ่งตกตะลึงจนขาอ่อนตกนั่งลงพื้น
เหล่าขุนนางลับลอบหมุนเวียนหาทางสู้ ปรึกษากันว่าจะกระทำกระไร
ขณะนั้นเอง ราชโองการศักดิ์สิทธิ์ของไท่ซ่างหวงก็ตราดถึงเรือนของบรรดาขุนนางทั้งปวง
ไท่ซ่างหวงมีรับสั่งให้พวกเขาเข้าวัง
เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ราวกับได้คอหลักพร้อมหนึ่ง รีบรุดเข้าวังทันที
พระราชวังหลวงมณีจินหลวง
บรรดาขุนนางทั้งปวงเรียงแถวสองข้าง
สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจคือ ลี่จื้อหิง จี้หมิงเฉิน และคนอื่น ๆ กลับมาเข้าวังด้วย
ทั้งหมดย่อมต้องถูกขังอยู่ในคุก
ก็เพราะไท่ซ่างหวงมีพระบรมราชโองการปล่อยตัวพวกเขาออกมา
ก็เล่าเคราะห์ดีของพวกเขา ข่าวที่หนิงเฉินยึดแคว้นเหลียงมารายงานมาทันฉากเกินไป จักรพรรดิเต๋าหนีความตายเมื่อไม่ทันนึกถึงพวกเขา มิฉะนั้นคงถูกฟันขาดหัวไปนานแล้ว
เหล่าขุนนางแซบซิบกันเบา ๆ ครั้งคราวก็เงยหน้ามองบัลลังก์มังกรบนแท่นสูง