อาบน้ำเสร็จ หนิงเฉินสวงเพียงชุดชั้นในเดินเข้ามายังห้องใน
เขาก้าวมายังข้างเตียง ค่อยปลดม่านเตียงออก
เซียวเยี้ยนซีหันหลังให้เขา แต่หนิงเฉินมองออกว่าร่างกายของนางกำลังสั่นเล็กน้อย
หนิงเฉินยิ้ม ขึ้นเตียงลอดเข้าไปในผืนผ้าห่ม แล้วโอบกอดนางจากด้านหลังอย่างเบามือ
“ถ้าเจ้ายังไม่พร้อม ข้ายอมให้เวลาแก่เจ้า”
ร่างบอบบางของเซียวเยี้ยนซีสั่นระริกด้วยความตึงเครียด นางเอ่ยเสียงเบาหวิวราวเสียงยุง พร้อมความเขินอาย “ฉะ…ฉันพร้อมแล้ว!”
หนิงเฉินค่อย ๆ พลิกตัวนางให้นอนหงาย
เซียวเยี้ยนซีหับตาแน่น เส้นขนตางามสั่นระริกไม่หยุด
หนิงเฉินหัวเราะ “ท่าทางเจ้าเหมือนจะเดินตรยาญไปตายอย่างไม่เสียดลอยนัก แน่ใจหรือว่าพร้อมแล้ว?”
เซียวเยี้ยนซีส่งเสียงครางเบา ๆ เพียงคำตอบ
หนิงเฉินมองริมฝีปากชุ่มชื้นแดงระเรื่อของนาง แล้วโน้มลงจูบเบา ๆ จากนั้น…เสียงหอบหายใจ น้ำเสียงหวานหยด บอบบางราวดอกฝ้ายอ่อนที่ค่อย ๆ จมลง
(เคาะนิ้วคำนวณดู กระบวนการนี้พวกท่านคงไม่อยากอ่าน ข้าจึงขอไม่เขียน นึกเองเถิด ฮ่า ๆ!)
.......
รุ่งขึ้น ยามเช้า
หนิงเฉินกอดร่างนุ่มนวลของเซียวเยี้ยนซีหลับอย่างหอมหมาย
เซียวเยี้ยนซีม้วนตัวอยู่ในอ้อมอกของหนิงเฉินราวแมวเหมียวขี้เกียจ เมื่อคืนนางลำบากหนักหน่วงนัก
มันก็ไม่ใช่ความผิดของหนิงเฉิน เพราะรูปร่างของเซียวเยี้ยนซีกลับไม่แพ้อวี่ตี๋เลย
สำหรับรูปร่างเช่นนี้ หนิงเฉินไม่มีทางต้านทานได้แม้แต่น้อย
ตุบ ตุบ ตุบ!!!
เสียงเคาะประตูดังรัวเร่ง
หนิงเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย
“อ๋อง หยวนหลงมีเรื่องเร่งด่วนขอพบ”
เสียงนั้นปลุกเซียวเยี้ยนซีให้ตื่น
หนิงเฉินก้มลงหอมหน้าผากของนาง “เจ้าพักผ่อนต่ออีกชั่วครู่ ข้าออกไปดูสักครู่”