ฮ่องเต้องค์ใหม่ส่ายพระเศียร ตรัสเบา ๆ ว่า “พระบิดา ข้าน้อยมิได้รับไม่ได้เขาหรอก แต่เขาเป็นผู้พรากเกียรติยศแห่งพระราชอำนาจของข้าน้อยไป
เพียงสละอำนาจทหารเท่านั้นเอง เขาก็ยังคงเป็นอ๋องผู้พิทักษ์แคว้นผู้เลื่องชื่อแห่งต้าเสวียนอยู่”
ฮ่องเต้เสวียนเต็มพระพักตร์ด้วยความผิดหวัง ทรงถอดพระทัยลึก ๆ แล้วตรัสว่า “พระบิดาชาตินี้รู้จักคนและใช้คนเป็น แต่กลับมองไม่ทะลุเจ้าเสียทีสุด
เจิ้นจะบอกเจ้า เจ้าเดินหมากนี้พลาดแล้ว! ผู้ที่เป็นภัยต่อแผ่นดินต้าเสวียนแท้จริงไม่เคยใช่หนิงเฉิน หากแต่เป็นพวกที่มีเจตนาแอบแฝงต่างหาก”
ฮ่องเต้องค์ใหม่บัดนี้อะไร ๆ ก็ไม่ฟัง ประสงค์เพียงจะได้อำนาจทหารมา
“พระบิดา โปรดให้หนิงเฉินสละอำนาจทหารเถิด...เราทั้งสองเป็นพี่น้องกัน ข้าน้อยไม่อยากกระทำการนองเลือดวงศ์วานต่อหน้าพระบิดา พระบิดาก็เห็นแล้วว่า มิใช่ความประสงค์ของข้าน้อยแต่ผู้เดียว แต่เป็นเจตนารมณ์ของเหล่าขุนนางด้วย”
พระพักตร์ฮ่องเต้เสวียนเคร่งครึม “ถ้าเขาไม่ยอมสละล่ะ เจ้าจะฆ่าเขาหรือ?”
ฮ่องเต้องค์ใหม่ส่ายพระเศียร แล้วคุกเข่าลงโขกศีรษะกับพื้น “อ๋องผู้พิทักษ์แคว้นผู้ทรงอำนาจสูงเหลือคณา ฮ่องเต้ไร้อำนาจแท้จริงอย่างข้าน้อยจะฆ่าเขาได้อย่างไร?
พระบิดา วันนี้หากหนิงเฉินไม่ยอมสละอำนาจทหาร ก็ขอให้พระบิดาพิฆาตข้าน้อยเถิด...ข้าน้อยยอมตายดีกว่าเป็นฮ่องเต้หุ่นเชิด!”
พระพักตร์ฮ่องเต้เสวียนเปลี่ยนไปทันที ความตกตะลึงปนคลอด้วยพระพิโรธ “เจ้ากำลังข่มขู่เจิ้นอยู่หรือ?”
ฮ่องเต้องค์ใหม่เงยพระพักตร์ขึ้นมองฮ่องเต้เสวียน เสียงค่อนข้างแหลมคม “พระบิดาสถาปนาข้าน้อยขึ้นครองราชย์ แต่มอบอำนาจทหารให้หนิงเฉิน...บัดนี้ราษฎรต้าเสวียนรู้จักแต่อ๋องผู้พิทักษ์แคว้น จะมีผู้ใดจดจำองค์จักรพรรดิใหม่อย่างข้าน้อยได้อีกเล่า?