พัวเจียงเหยียนจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จากนั้นพาทหารราบส่วนพระองค์ไปเพียงสิบกว่านาย มุ่งตรงไปยังประตูเมืองฝั่งเหนือ
หยวนหลงนำทัพหนิงอานบุกตรงไปยังสำนักเจ้าเมือง จับโจรต้องจับจอมก่อน
ไม่คาดคิดว่าทั้งสองฝ่ายจะบังเอิญเผชิญหน้ากันพอดี
หยวนหลงกับพัวเจียงเหยียนเคยพบกันมาก่อน ทั้งสองจึงจำอีกฝ่ายได้
สีหน้าพัวเจียงเหยียนพลันเปลี่ยนไป
แรกเริ่มเขายังแอบหวังว่าอาจเป็นทหารหนานเยว่ปลอมตัวเป็นทหารต้าเสวียนมาโจมตีเมืองเกาเทียนเฉิง
แต่เมื่อเห็นหยวนหลง ความหวังของเขาก็พังทลายลง
ทั้งสองฝ่ายชะลอความเร็วลง
พัวเจียงเหยียนตะโกนเสียงกร้าว “แม่ทัพหยวน แคว้นเกาลีของข้ากับต้าเสวียนเป็นไมตรีต่อกันมาโดยตลอด พวกท่านยกทัพโจมตีหนานเยว่ แคว้นเกาลีของข้าไม่มีข้อขัดข้อง ทั้งยังยินดีเปิดทางให้... เหตุใดจู่ ๆ จึงมาโจมตีเมืองเกาเทียนเฉิงของข้า?”
หยวนหลงกล่าวด้วยสีหน้าเย็นชา “เหตุใดจึงโจมตีเมืองเกาเทียนเฉิง เจ้าไม่รู้แก่ใจหรือ? ยังจะแสร้งทำเป็นไม่รู้อีกหรือ?”
พัวเจียงเหยียนมีสีหน้าฉงน “แม่ทัพหยวน ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น... ท่านช่วยบอกให้ชัดเจนได้หรือไม่?”
หยวนหลงกล่าวเสียงเย็น “แคว้นเกาลีของพวกเจ้าละโมบไม่รู้จักพอ โลภอยากได้เสบียงที่ทหารต้าเสวียนของข้าแลกมาด้วยชีวิต... วางแผนฆ่าคนชิงทรัพย์ ทหารต้าเสวียนหกหมื่นนายจึงต้องตายอย่างอนาถที่เขาเสี่ยวเยื้อ ไม่มีผู้รอดชีวิตแม้แต่คนเดียว
เปิ่นหวังของข้ากล่าวแล้วว่า หนี้นี้ต้องชดใช้ด้วยเลือด!”
สีหน้าพัวเจียงเหยียนเปลี่ยนฉับพลัน เขาหลุดปากร้องด้วยความตกใจ “เป็นไปไม่ได้! แคว้นเกาลีของข้าไม่มีทางทำเช่นนั้น เรื่องนี้ต้องมีความเข้าใจผิดแน่!”