หนิงเฉินยิ้มแล้วกล่าวว่า “เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าจะไม่มา?”
ตอนที่เขามาถึง เขาเคยถามเซียวเยี้ยนซีแล้ว นางไม่ชอบสถานที่เช่นนี้ ไม่อยากมา หนิงเฉินจึงพาทหารหนิงอานมาด้วยตนเองสิบกว่านาย
กล่าวจบ หนิงเฉินจึงสังเกตเห็นว่าสีหน้าของเซียวเยี้ยนซีดูไม่ค่อยดีนัก จึงถามด้วยความห่วงใยว่า “เป็นอะไรไป ไม่สบายตรงไหนหรือ?”
เซียวเยี้ยนซีส่ายหน้า กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดว่า “มีข่าวของแม่ทัพจงแล้ว”
หนิงเฉินรีบถามว่า “รีบว่ามา”
เซียวเยี้ยนซีมองหนิงเฉินด้วยสีหน้าเป็นกังวล “หนิงหลง ท่านต้องใจเย็นให้มาก...”
หัวใจหนิงเฉินกระตุกวูบ เขาพยักหน้าเล็กน้อย
เซียวเยี้ยนซีกล่าวว่า “แม่ทัพจงกับทหารแปดหมื่นนาย ล้วนพินาศทั้งกอง”
สมองของหนิงเฉินอื้ออึงขึ้นมาทันที เบื้องหน้ามืดดำเป็นระลอก
ขุนนางน้อยใหญ่ที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างตะลึงงัน
เซียวเยี้ยนซีมองหนิงเฉินด้วยสีหน้าเป็นกังวล “หนิงหลง ท่าน...ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
สีหน้าของหนิงเฉินน่ากลัวจนชวนให้หวาดหวั่น
“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”
เซียวเยี้ยนซีกล่าวว่า “เป็นฝีมือของแคว้นเกาลี พวกเขาวางแผนล่อให้แม่ทัพจงออกนอกเส้นทาง แล้วซุ่มโจมตี
แม่ทัพจงถูกโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว สูญเสียอย่างหนัก จำต้องถอยไปยังเขาเสี่ยวเยื้อ
แต่บนเขาไม่มีน้ำ แม่ทัพจงฝืนทนอยู่สามวัน สุดท้ายจึงแสร้งยอมจำนนลงจากเขา แล้วเปิดฉากบุกจู่โจมแบบพลีชีพ...ท้ายที่สุด ทุกคนล้วนพลีชีพในสนามรบ”
หนิงเฉินกำหมัดทั้งสองแน่นจนกระดูกนิ้วซีดขาว สีหน้าหม่นหมองราวกับมีหยดน้ำจะไหลออกมา
“ฮ่า ๆ ๆ...” จู่ ๆ หนิงเฉินก็หัวเราะเสียงดัง “ดี ดี ดีเหลือเกิน แคว้นเกาลีช่างดีนัก ฮ่า ๆ ๆ...”