หนิงเฉินขมวดตามองนายทหารซีเหลียงบนกำแพงเมือง
เขาไม่รู้จักซิ่งลา แต่ก็มองออกว่าอีกฝ่ายเป็นนายทหาร
และแน่นอน ยังมองเห็นความตื่นตระหนกในแววตาของอีกฝ่ายด้วย
หนิงเฉินมองเขาแล้วเอ่ยเสียงดังฟังชัดว่า “จะเปิดประตูเมือง หรือจะตาย...เจ้าเลือกเองเถอะ”
ใบหน้าของซิ่งลาซีดเผือด จ้องมองหนิงเฉินเงียบงัน ราวกับกำลังครุ่นคิด
ทหารซีเหลียงต่างแสดงความหวาดกลัวในแววตา มือที่กำธนูสั่นระริก
หนิงเฉินหัวเราะเยาะหนึ่งครั้ง “ให้โอกาสแล้วเจ้ากลับไม่มีประโยชน์...ยกทัพตีเมือง!”
เมื่อหนิงเฉินสั่งการลง
ปืนใหญ่สามสิบกว่ากระบอกถูกเข็นออกมาเบื้องหน้ากองทัพ
หนิงเฉินสั่งการอีกครั้ง “หยวนหลง นำพลรบเข้าประจำแนว!”
“กระหม่อมรับบัญชา!”
ซิว ซิว ซิว!!!
ฝนธนูเม็ดราวฟ้าพสุธามัดระยองไปยังกำแพงเมือง กดดันทหารซีเหลียงจนไม่กล้าโผล่หัว
ช่วงเวลาเดียวกันนั้น ปืนใหญ่สามสิบกว่ากระบอกยิงพร้อมกัน
ตึง ตึง ตึง!!!
เสียงดังราวสายฟ้าผ่า กระสุนปืนใหญ่โปรยปรายราวฝน
ประตูเมืองหนาหนักนั้น ชั่วขณะถูกระเบิดจนแหวกแนวเป็นรูรุ่มราม
ใบหน้าซิ่งลาไร้ซึ่งสีเลือด
ซิงซ่านและหานเกาฉื่อนำกองทัพสิบห้าหมื่นยังพลอยถูกกวาดล้างทั้งหมด แล้วพวกทหารชราอ่อนแอเจ็บป่วยเพียงห้าพันคนเช่นพวกเขา จะต้านทานหนิงเฉินได้อย่างไร
เขากัดฟันแน่น ลงจากกำแพงเมือง พาบริวารคนสนิทหนีไป
ผู้ก่อเรื่องกับหนิงเฉินคือซิ่งซ่านคนหัวหมาสมองไก่ที่หยิ่งยโสนั่น ไฉนเขาต้องแลกชีวิตด้วย
นายทหารหนีไปแล้ว ทหารชราอ่อนแอเหลือรอดจะกล้าต้านอีกหรือ ต่างกระจัดกระจายหนีไปทั่ว
ประตูเมืองถูกระเบิดเปิดออกแล้ว!