สีหน้าหานเกายู่เปลี่ยนไปพร้อมกับแววตาตกตะลึง
ดวงตาหนิงเฉินเย็นเยียบ “ค่าเลือดย่อมต้องชดใช้ด้วยเลือด ชีวิตของราษฎรหลายหมื่นคนแห่งเมืองซีกวนของต้าเสวียนเรา ซีเหลียงเจ้าต้องชดใช้เป็นเท่าตัว
หานเกายู่ ข้าคาดว่าเจ้าคงไม่ได้แค่หวนไปเผาสังหารปล้นสะดมเมืองซีกวนเพียงไม่กี่ครั้งกระมัง?”
หานเกายู่ไม่แอบพูด เพราะเขาลงมือมาจริง แม้จะทำในพระบรมราชโองการของราชวงศ์ก็ตาม
หนิงเฉินวางมือบนบ่าของเขา “ค่าเลือดของราษฎรเมืองซีกวนแห่งต้าเสวียนเรา ขอเริ่มจากเจ้าเป็นคนแรกเถิด!”
ว่าแล้วหนิงเฉินก็ผลักเบา ๆ เพียงครั้งเดียว!
เสียงกรีดร้องเต็มความหวาดกลัวดังขึ้น ร่างของหานเกายู่ร่วงหล่นจากยอดกำแพงเมือง ตกลงไปใต้เมือง
ปัง!!!
พร้อมเสียงอึกทึกหนึกหนัก หนิงเฉินกางศีรษะก้มมองลงไป
หานเกายู่ดับชีพจรลงอย่างปราศจากลมหายใจ
และยังตายต่อหน้าเชลยศึกซีเหลียงสามพันคนนั้น
นักธนูสามพันที่ถูกจองจำ ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ ร่างทั้งร่างสั่นระริกอย่างห้ามไม่ได้
สีหน้าหนิงเฉินเรียบเย็น ราษฎรเมืองซีกวนแสนคนรอดชีวิตมาเพียงสองหมื่น นี่ยังเป็นอะไรกัน? มันเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
.......
ดึกดื่นคืนนั้น หนิงเฉินเดินทางมายังสำนักเจ้าเมือง
ในโถงใหญ่ เตาไฟลุกโชนสว่างไสว
หนิงเฉินนั่งข้างเตาไฟ ถือถ้วยชาร้อนไว้ในอ้อมแขน ฟังหยวนหลงและพวกลามุมลามะรายงานสถานการณ์การรบ
อ๋องอู้เต็มหน้าด้วยความรื่นรมย์ “ศึกครั้งนี้สำราญใจเหลือเกิน จะว่าไปก็ช่างเป็นการชนะโดยแทบไม่ต้องออกแรงเลย”
กองทัพใหญ่ซีเหลียงแทบไม่ได้ต้านทานอะไรเลยก็ยอมแพ้
ทหารรักษาการห้าหมื่น เสียชีวิตและบาดเจ็บหนึ่งหมื่น ที่เหลือทั้งหมดยอมจำนน
หยวนหลงเบ้ปากยิ้ม “ซีเหลียงหลายปีที่ผ่านมาพัฒนาได้ไม่เลว แต่ท้ายที่สุดประชากรก็จำกัด ครั้งนี้สูญเสียกองทัพไปรวมแล้วหนึ่งแสนห้าหมื่น...ไม่อาจล่วงรู้ว่าอ๋องซีเหลียงจะมีสีหน้าเป็นเช่นไรเมื่อทราบข่าวนี้?”