ปราการเสวียนอู่
หนิงเฉินเพิ่งกลับจากค่ายทหาร ผู้เฝ้าประตูรีบออกมารับ รับสายบังเหียนม้าไว้แล้วกล่าวว่า “อ๋อง มีแขกมาเยือน!”
“แขก? ผู้ใด?”
“สำเนียงจากเมืองหลวงต้าเสวียน ฟังเสียงคล้ายขันที”
หนิงเฉินแปลกใจ “คนอยู่ที่ใด?”
“รออยู่ในโถงใหญ่!”
“ดี ข้ารับทราบแล้ว”
หนิงเฉินเดินมายังโถงใหญ่
มิได้คาดคิดว่าองค์เจ้าเก้าจะอยู่ที่นี่ด้วย กำลังเอ่ยถามกับผู้ใดสักคนที่หลังหันไปยังเขา หนิงเฉินได้ยินว่าทั้งสองดูเหมือนจะพูดถึงฮ่องเต้เสวียน
“หนิงเฉิน เจ้ากลับมาแล้วหรือ”
องค์เจ้าเก้าเห็นหนิงเฉิน ใบหน้างดงามจิ๋วก็เปล่งประกายระยิบระยับ เสียงหวานละมุน
องค์เจ้าเก้าแท้จริงก็คือหญิงสาวหวานอยู่แล้ว
ผู้ที่กำลังเอ่ยกับองค์เจ้าเก้าหันกายมา “กระหม่อมน้อมนมัสการอ๋อง!”
“เจ้าหรือ?”
หนิงเฉินแปลกใจไม่น้อย เพราะผู้นี้คือขันทีประกาศพระราชโองการในวัง และเป็นหนึ่งในหน่วยเงาลับ ถือเป็นคนรู้จักเก่าแก่
“ไท่ซ่างหวงทรงส่งเจ้ามาหรือ?”
หน่วยเงาลับพยักหน้า “เพคะ!”
“ไท่ซ่างหวงทรงพระพักตร์เป็นอย่างไรบ้าง?”
หน่วยเงาลับเงียบไปชั่วครู่ แล้วคว้าของสิ่งหนึ่งที่ห่อด้วยห่อกระดาษอุดมันออกจากอกเสื้อ สองมือส่งมายังเขา
“อ๋อง ไท่ซ่างหวงมีรับสั่งว่าของสิ่งนี้ต้องส่งมอบถึงพระหัตถ์ของอ๋องด้วยตนเองเท่านั้น”
หนิงเฉินรับสิ่งของนั้น เปิดดูแล้วแปลกใจ “พระบรมราชโองการ?”
หน่วยเงาลับกล่าว “นี่คือพระราชโองการของไท่ซ่างหวง!”
หนิงเฉินอ๋อเสียงหนึ่ง เปิดพระราชโองการออกดู เมื่อเห็นเนื้อความข้างในก็อึ้งงันนิ่งค้างทันที!
“พระบิดาตรัสอะไรกับเจ้าหรือ?” องค์เจ้าเก้าสงสัยก็เดินมาดูด้วย ผลปรากฏว่าเมื่อมองแล้วก็เงียบงันไปทั้งคน ผ่านไปสักพักจึงเอ่ยอุทาน “พะ...พระบิดามีรับสั่งให้เจ้ากลับไปรับสืบราชบัลลังก์?”