แค้วนซานจว้นสิ้นสุดลงแล้ว ตั้งแต่สูงต่ำ ตายตาย บาดเจ็บบาดเจ็บ ผู้รอดชีวิตเหลืออยู่ไม่กี่คน
ยังมีเมี้ยวกงจื่อผู้โชคร้าย แรกเริ่มก็เพียงอยากอวดโฉมให้คนทั้งโลกบุปผายุทธจดจำ ปลายทางกลับต้องผูกพันชีวาไว้ที่นี่
เมื่อเห็นสถานการณ์คลาดเคลื่อน เขาตั้งใจวิ่งหนี แต่ถูกพันอวี่เฉิงฟันดาบหนึ่งครั้งจนบาดเจ็บสาหัส
แน่นอน แม้ผู้รอดชีวิตเหล่านั้น ก็หาใช่รอดตลอดไปไม่
การลอบขุดสุสานหลวงเป็นโทษหนักถึงเพียงไหน ไม่มีผู้ใดรอดชีวิตได้จริง
แม้ฮ่องเต้เสวียนจะเมตตาเพียงใด ก็ย่อมลงพระราชโองการประหารชีวิตพวกมันด้วยโทษสูงสุด
เหล่าผู้คนจากยุทธภพรวมตัวกันรอหนิงเฉิน
หนิงเฉินเดินเข้าไป ประสานมือคารวะแล้วโน้มตัวลง “หนิงโหม่งขอขอบคุณท่านทั้งหลายที่ได้ช่วยเหลือข้าพเจ้ามาในครั้งนี้!”
ทุกคนรีบคารวะตอบ
หนิงเฉินยิ้มกล่าวว่า “หนิงโหม่งแม้รับราชการในราชสำนัก แต่เคารพนับถือเหล่าผู้กล้าแห่งยุทธภพมานับแต่ไหนแต่ไร วันนี้ได้ร่วมมือกับท่านทั้งหลาย ช่างเป็นความรื่นรมย์ยิ่งนัก!”
“อ๋องทรงเมตตาเกินไปแล้ว อ๋องทรงน้ำใจแกล้งกล้าหาญ สิ่งที่ทรงกระทำน่าเลื่อมใสยิ่งนัก ที่ได้ช่วยเหลืออ๋อง คือเกียรติของพวกเรา!”
ชายชราข้าเคราขาวโพลนคนหนึ่งกล่าวขึ้น
หนิงเฉินประสานมือคำนับ “ที่ได้ร่วมมือกับเหล่าวีรบุรุษปราบโจรผู้ทรยศ ย่อมเป็นเกียรติของหนิงโหม่งเช่นกัน
ราชสำนักกับยุทธภพ มิเคยเป็นปฏิปักษ์ต่อกัน หากสักวันหนึ่งหนิงโหม่งเบื่อหน่ายแค้นในราชสำนัก ก็อยากพาชีวิตกล้าท่องเที่ยวไปทั่วเหมือนท่านทั้งหลาย เมื่อพบธรรมไม่ยุติธรรมก็ชักดาบช่วยเหลือ ลิขิตแค้นบุญคุณตามอำเภอใจ
หลังจากนี้แค้วนซานจว้นยังมีเรื่องมากมายต้องจัดการ เปิ่นหวังขณะนี้ยังขาดตัวไปไม่ได้ อีกสองวัน เปิ่นหวังจะจัดเลี้ยงที่โรงเตี๊ยมใหญ่ที่สุดในเมือง เลี้ยงรับรองเหล่าวีรบุรุษทั้งหลาย เมื่อถึงกาลนั้น หากท่านทั้งหลายว่างเว้ภาระ ขอให้กรุณาให้เกียรติมา ถึงตอนนั้นเราจะไม่กลับจนเมาสุรากันทีเดียว”