หนิงเฉินกล่าวเรียบ ๆ ว่า “กวาดล้างลึกถึงสามชั่งคน”
แคว้นเกาลีทำให้ทหารต้าเสวียนเสียชีวิตถึงหกหมื่นนาย ทั้งยังชิงเสบียงของสองเมืองไป
การกวาดล้างเมืองเกาเทียนเฉิงให้สิ้นซาก ก็เป็นเพียงการเก็บดอกเบี้ยล่วงหน้าเท่านั้น
เฟิ่งฉีเจิ้งพยักหน้า “ดี ข้าจะให้คนไปแจ้งฉินเฉียวกับพวกเขาเดี๋ยวนี้
เจ้าว่าแคว้นเกาลีกล้าดีอย่างไร พวกเขากินดีหมีหัวใจเสือเข้าไปหรือ ถึงได้กล้าแตะต้องคนและเสบียงของต้าเสวียนเรา”
หนิงเฉินกล่าวเสียงเย็น “คนตายเพื่อทรัพย์ นกตายเพื่ออาหาร โจรรู้ว่าการลักขโมยเป็นความผิด หากถูกจับได้ก็ต้องติดคุก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคิดเสี่ยงโชคแล้วออกไปขโมยอยู่ดี
แคว้นเกาลีก็เป็นเช่นเดียวกัน สิ่งที่จงซิวเหวินคุ้มกันมาคือเสบียงของสองเมือง มากพอเลี้ยงทัพแสนนายได้สบาย
จากเมืองแนวหน้าไปเมืองหรูเฟิง ต่อให้ใช้เส้นทางที่ใกล้ที่สุด อย่างเร็วก็ต้องใช้เวลาถึงสิบห้าวัน ลองคิดดูเถิดว่าผืนดินแถบนั้นกว้างใหญ่เพียงใด...หาที่สักแห่งแล้วฝังคนแปดหมื่นไว้ใต้ดินโดยไม่ให้ผู้ใดรู้ก็ยังได้
หากสายสืบราชการลับของสำนักไท่ฉูไม่แข็งแกร่ง พวกเราคงไม่มีวันรู้เลยว่ามีเรื่องใดเกิดขึ้น”
เฟิ่งฉีเจิ้งแค่นเสียงเย็น “พวกมันกำลังรนหาที่ตาย”
หนิงเฉินถอนใจ เอ่ยว่า “ร่ำรวยย่อมหาได้ในอันตราย หากไม่ใช่เพราะเสี่ยวซีซีช่วยสืบจนกระจ่าง แคว้นเกาลีก็คงได้เสบียงของสองเมืองไปอย่างง่ายดายแล้ว”
เฟิ่งฉีเจิ้งพยักหน้า “ได้ เช่นนั้นข้าจะพาคนไปกวาดล้างเสียให้เกลี้ยง!”
หนิงเฉินส่งเสียงอืม จากนั้นก็ให้เซียวเยี้ยนซีกลับกระโจมไปพักผ่อน ส่วนตนเองยังคงรออยู่บนกำแพงเมือง
ใกล้เที่ยงแล้ว หยวนหลงจึงมาถึง