องค์ชายห้าราวกับหมูที่เพิ่งถูกเล่มดอกสักหนึ่ง ร่างอ้วนกลมสั่นระริก ปากครางเจ็บปวดเบ้าระคาย
หนิงเฉินยังออกแรงพอประมาณ มิฉะนั้นเขาคงตายสนิทมาแต่แรงแรกแล้ว
หนิงเฉินจ้องมองเขาด้วยแววตาเย็นเยียบ ย่อตัวลงยอกเส้นผมขององค์ชายห้า บังคับให้เงยหน้าขึ้น "ข้ารู้ว่าเบื้องหลังเจ้ายังมีผู้อยู่เบื้องหลัง คนนั้นเป็นใคร?"
ตั้งแต่ยังเยาว์วัยก็แสร้งทำเป็นเซ่อซ่า ท่านใดจะทำได้เพียงนี้โดยไร้ผู้เชี่ยวชาญชี้แนะ
องค์ชายห้าริมฝีปากเปื้อนเลือด เจ็บจนทั้งร่างสั่นงัน จ้องหนิงเฉินด้วยแววตาเย็นชา ฝืนพูดอย่างออกแรง "ถ้าไร้เจ้า บัดนี้ข้าคงขึ้นครองบัลลังก์มาแล้ว"
เขาสืบราชสมบัติหน้าศพจักรพรรดิมาแล้ว
หากไม่ใช่หนิงเฉินรีบรุดกลับมา บัดนี้เขาคงประกอบพิธีบรมราชาภิเษกจนจบ นั่งลงบนบัลลังก์มังกรไปแล้ว
ส่วนฮ่องเต้เสวียน ถ้าไม่ใช่เพราะหนิงเฉิน ก็คงตายในห้องใต้ดินมานาน และไม่มีใครรู้เรื่องนี้ตลอดกาล
"หนิงเฉิน เจ้าทำลายทุกสิ่งของข้าซะแล้ว"
องค์ชายห้ากรีดร้องอย่างขัดใจ
หนิงเฉินหัวเราะเยาะ "ยังคิดฝันถึงราชบัลลังก์อยู่อีกหรือ?"
"ตราบใดที่ข้ายังอยู่ ไม่ต้องพูดถึงการสืบราชสมบัติหน้าศพ แม้เจ้าประกอบพิธีบรมราชาภิเษกจนครบถ้วน เปลี่ยนรัชศกสถาปนาใหม่ ข้าก็จะลากเจ้าลงจากบัลลังก์นั้นให้ได้"
"สัตว์นรกอย่างเจ้าถึงกับขึ้นเป็นฮ่องเต้ ราษฎรแห่งต้าเสวียนจะมีทางมีชีวิตอีกหรือ?"
แววตาขององค์ชายห้าเปี่ยมด้วยพิษภัย "ข้าเพียงเสียดายที่ไม่ได้กำจัดเจ้าเสียแต่เนิ่นนวล"
หนิงเฉินเฮฮาเยาะ "อย่าพูดไร้สาระ เจอะกันขอความจริงมา เบื้องหลังเจ้าเป็นใคร?"
"ข้ารู้ว่าเจ้ามีผู้เชี่ยวชาญชี้แนะมาตลอด คนนั้นเป็นใคร?"