ตันไทชิงเยว่มืดมนไปทั้งหน้าผาก
นางหันไปมองฮวาหลิงหลงที่หลังคาไกลออกไป ลอบคิดในใจว่า ยังมีหญิงใดเห็นแก่ผู้ไร้ซึ่งสติปัญญาเช่นนี้ได้จริงหรือ หรือหญิงผู้นี้จะถูกเซี่ยซืออวี่เอาเข็มทิ่มจนตาบอดเสียแล้วกัน
"ถ้าข้าไม่ลงไปล่ะ?"
เซี่ยซืออวี่กล่าวอย่างเย็นชา "งั้นข้าจะขับไล่เจ้าลงไปเอง!"
ตันไทชิงเยว่ขบขัน "อยากประจันมือกับข้าหรือ?"
ยามนี้ใจนางเดือดร้อนอยู่พอดี ระดมหมัดเซี่ยซืออวี่เล่นสักหน่อยเพื่อระบายอารมณ์ก็คงไม่เลว
นางโบกมือเรียกเซี่ยซืออวี่ "ถ้าเจ้าแตะต้องชายเสื้อของข้าได้ ถือว่าเจ้าชนะ"
เซี่ยซืออวี่ครานครางเสียงหนัก ยื่นมือเข้าไปชักกระบี่ทันที
แต่ครั้นยังไม่ทันได้ชักออกมา ตันไทชิงเยว่ก็มาปรากฏตัวตรงหน้า ถีบเข้าที่ด้ามกระบี่เต็มแรง จนกระบี่ที่ชักออกมาครึ่งหนึ่งถูกเหวี่ยงกลับเข้าฝัก แล้ว...แล้วเซี่ยซืออวี่ก็ได้รับเคราะห์กรรมเสียแล้ว!
ปัง ปัง ปัง!!!
หมัดต่อเนื่องหลายต่อหลายครั้ง ทุบให้เซี่ยซืออวี่สะดุ้งเซถอยหลัง
เซี่ยซืออวี่พยายามชักกระบี่อยู่หลายครั้ง ทว่าถูกตันไทชิงเยว่ถีบกลับเข้าไปทุกครา
เซี่ยซืออวี่ผู้น่าสมเพช ไม่มีแม้แต่กำลังขัดขืนในมือของตันไทชิงเยว่ ถูกใช้เป็นถุงทรายมีชีวิต
ตันไทชิงเยว่ไม่ตบหน้าของเซี่ยซืออวี่ เกรงว่าหากทำให้ฟกช้ำดำเหลือง หนิงเฉินจะตามมาของสูงกับนาง จึงเล็งหมัดไปที่ตัวทั้งตัว
ฮวาหลิงหลงเห็นเช่นนั้น สีหน้าเปลี่ยนไปทันที รีบรุดพุ่งเข้ามาเพื่อช่วยเหลือ
ครั้นฮวาหลิงหลงมาถึง ตันไทชิงเยว่ก็ระดมหมัดจนเพลียแล้ว
"ไม่เล่นกับเจ้าแล้ว ราตรีสวัสดิ์ ฝันดี!"
เซี่ยซืออวี่ผู้น่าสมเพชถูกทุบจนย่อยยับ กอดท้องนั่งยองอยู่บนสันหลังคา เจ็บจนแม้แต่จะพูดก็ไม่อาจเปล่งออกมา