เหล่าขุนนางกระซิบกระซาบกันทั่วราชสำนัก
ต่างคนต่างไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน มืดมนไร้ทางสายตา คาดเดาไม่ออกสักนิด
เมื่อมองไปยังแปรงสีฟันในมือ หนิงเฉินนึกถึงปริศนาสำนวนหนึ่งขึ้นมา จึงยิ้มแล้วกล่าวว่า "ข้าจะแดกปริศนาให้ทุกท่านไข ใครไขถูกมีรางวัล!"
"สิ่งหนึ่งเกิดมายาวเจ็ดนิ้ว ปลายหนึ่งมีขน ปลายหนึ่งเปล่งประกาย... เป็นของใช้ในชีวิตประจำวัน ท่านลองทายดูว่าคือสิ่งใด?"
บรรดาขุนนางทั้งปวงแล้งน้ำค้างแข็ง
บางคนจ้องมองหนิงเฉินด้วยแววตาเหยียดหยาม บางคนแอบสาปแช่งในใจว่าหยาบช้า
"ท่านแฟ่งผู้ทรงวิชาอันกว้างขวาง กระหม่อมขอทราบหรือไม่ว่าคำตอบคืออะไร?"
แฟ่งไท่เหอเบิกบานด้วยความเหยียดหยาม ลอบคิดในใจว่าแม้จะรู้ ข้าจะกล้าเอ่ยออกมาหน้าที่ประชุมพระราชวังหรือ?
"ซี้! เปิ่นกวนแต่งพระคัมภีร์มา ทั้งเป็นขุนนางในราชสำนัก ยังเป็นนักปราชญ์ผู้สูงส่ง... จะไปไขปริศนาอันหยาบช้าลามกของเจ้าได้อย่างไร?"
หนิงเฉินยิ้มบาง มิได้ถือสีถือสา
เขาหันไปมองมหาเสนาบดีฝ่ายขวา "ท่านเสนาบดีฝ่ายขวา ไขคำตอบได้หรือไม่?"
มหาเสนาบดีฝ่ายขวาเชิดหน้าเหยียดหยาม คำรามเย็นชาหนึ่งครา "เปิ่นเสียงขี้แคะปริศนาอันต่ำต้อยลามกเช่นนี้หาไม่"
หนิงเฉินเพียงยิ้ม แล้วมองไปยังเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ "แล้วท่านทั้งปวงล่ะ ไขคำตอบได้หรือไม่?"
เหล่าขุนนางเบิกบานเหยียดหยาม ทำท่าทีราวกับว่าพวกตนล้วนเป็นนักปราชญ์ผู้สูงส่ง ปฏิเสธจะตอบคำถามอันต่ำต้อยเช่นนี้
หนิงเฉินหันไปมองฮ่องเต้เสวียน "ฝ่าบาทไขคำตอบได้หรือไม่?"
ฮ่องเต้เสวียนขมับกระตุก กำลังจะบอกให้หนิงเฉินหยุดความประมาท ปรากฏว่าขุนนางผู้กล่าวโทษคนหนึ่งก้าวออกมาตำหนิ "ท่านโหวหนิง ที่แห่งนี้คือที่ประชุมราชสำนัก มิใช่ย่านโสเภณี โปรดระวังถ้อยคำด้วย!"