พ่อค้าที่รอดชีวิตยังตกใจไม่หาย และสีหน้าต่างๆ ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกปนเปื้อน
ทุกคนล้วนเป็นชาวเมืองชิงเฉิง ส่วนใหญ่รู้จักหน้าคนกันมาก่อน ยังมีทั้งคู่ค้าเก่าคบกันมานาน... แต่บัดนี้ กลับต้องตายไปอย่างอนาถเหลือเกิน ไม่เหลือแม้แต่ความมีเกียรติสักนิด
แม้ไม่ต้องรอคำสั่งหนิงเฉิน พันอวี่เฉิงก็จัดการทหารเข้าเก็บกวาดที่เกิดเหตุเรียบร้อยแล้ว
หนิงเฉินมองศพเกลื่อนกลาดบนพื้น ใบหน้ามืดครึ้มดั่งน้ำนิ่ง "เปิ่นหวังเคยกล่าวไว้แล้ว ผู้ใดเข้าร่วมลัทธิชั่วร้าย หรือทั้งปกป้องคนในลัทธิชั่วร้าย ต้องลงโทษอย่างหนักไม่ยกโทษ!"
"หนิวอานกั๋ว"
"กระหม่อมพร้อมรับใช้!"
หนิงเฉินชี้ไปยังศพบนพื้น กล่าวเสียงหนักแน่นว่า "พวกมันทั้งหมด ยึดทรัพย์สมบัติเสียทั้งตระกูล... ชายฉกรรณ์เนรเทศ สตรีในครอบครัวส่งเข้าสำนักเจียวฟาง"
"กระหม่อมรับทราบ!"
หนิวอานกั๋วรับคำสั่งแล้วจากไป
พ่อค้าที่รอดชีวิตต่างพากันถอดใจถอดใจหายใจยาว คนเหล่านี้เมื่อมีชีวิตอยู่ล้วนมีชาติตระกูลรุ่งเรือง... แต่เพราะเข้าร่วมลัทธิชั่วร้าย กลับต้องจบชีวิตลงด้วยการที่ทั้งตระกูลต้องพังทลาย
หนิงเฉินขยี้ขมับ แล้วถอดใจหายใจยาว
เขาหันไปมองพ่อค้าเหล่านั้นที่ยังตกใจไม่หาย กล่าวด้วยความห่วงใย "ทุกท่านไม่เป็นไรนะ?"
ทุกคนต่างพากันขอบคุณหนิงเฉินสำหรับน้ำใต้อุปถัมภ์ค้ำจุน
หนิงเฉินส่ายหน้าถอดใจ "แคว้นชิงโจวประสบภัยพิบัติครั้งใหญ่ ราษฎรอดอยากต้องหนาวเหน็บลำบาก ทุกขณะทุกยามยังต้องตายกัน... เปิ่นหวังรู้สึกดั่งมีดบาดที่ใจ
สิ่งมีชีวิตที่ควรแก่ความตายเหล่านี้ ไม่เพียงไม่รู้จักทำบุญแม้มั่งคั่ง กลับเข้าร่วมลัทธิชั่วร้าย สร้างความเดือดร้อนให้แคว้นชิงโจว ยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานเสียอีก
เปิ่นหวังมีถ้อยคำสองประโยคจะฝากไว้กับท่านทั้งหลาย... ยากก็เรือนรับใช้ใจตน ร่ำรวยก็ใจกว้างช่วยเหลือมหาชน ทางสายของคนเหล่านี้ ท่านทั้งหลายจงยึดเป็นแบบเนื้อสอน"