“ใครมา!”
ฮวาหลิงหลงฝีมือไม่ธรรมดา เอ่ยถามพร้อมสะบัดถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ในเวลาเดียวกันก็เหวี่ยงฝ่ามือปะทะอกคนมารับ
แต่ฝีมือชายชุดดำน่าสะพรึงยิ่งนัก สองนิ้วดับลงที่ข้อมือของนาง ทำให้ทั้งแขนซ่าชาไปหมด แม้จะเงยขึ้นก็ยากเย็น
ไม่ทันที่นางจะทันคิด ดาบสั้นเล่มหนึ่งก็แนบแก้มพาบของนางเข้าไปแล้ว
ฮวาหลิงหลงร่างแข็งทื่อ ไม่กล้าขยับอีกต่อไป
“เ...เจ้าเป็นใครกันแน่ ข้าน้อยเป็นบุตรสาวประมุขป้อมจิ้งเยว่ ถ้าเจ้ากล้าทำร้ายข้าน้อย พ่อของข้าน้อยย่อมไม่ปล่อยเจ้าไว้
ขอเพียงปล่อยข้าน้อยไป ไม่ว่าเจ้าต้องการสิ่งใดข้าน้อยจักมอบให้ทั้งนั้น...เจ้าต้องการเงินกี่แชง?”
ชายชุดดำหัวเราะเสียงหยาบช้า “ข้ามีนามว่าเป่าเทียนจง คุณหนูฮวยทั้งที คงพอรู้แล้วสินะว่าข้าต้องการอะไร?”
สีหน้าฮวาหลิงหลงเปลี่ยนไปทันที โจรปล้ำหอเป่าเทียนจง ชื่อนี้เลื่องลือในยุทธภพในทางเสื่อมเสียนักหนา
ชายชุดดำหัวเราะแหบแห้ง “แก่เราเคยลุ้นสาวสูงศักดิ์ ม่ายมีผัว และสาวโรงเพลงมาแล้วทั้งชีวิต แต่ยังไม่เคยลุ้นนักรบหญิงแบบเจ้าเลย...หากเจ้าทำให้แก่เราสำราญใจ แก่เราจะไว้ชีวิตเจ้าไว้หนึ่ง!”
ชาวยุทธภพรู้ดีว่า เป่าเทียนจงผู้บ้าคลั่งผู้นี้ หากลงมือย่อมข่มขืนก่อนแล้วจึงฆ่า
ฮวาหลิงหลงหน้าซีดเผือด “เป่าเทียนจง ถ้าเจ้ากล้าแตะต้องข้าน้อย ป้อมจิ้งเยว่ย่อมไม่ยกให้เจ้าเด็ดขาด”
“แก่เราเดินทางในยุทธภพมากว่าสิบปี แม้แต่กองตรวจการยังเอาความกับแก่เราไม่ได้ เมื่อกล้าลงมือกับเจ้าแล้ว เจ้าคิดว่าแก่เราจะกลัวป้อมจิ้งเยว่หรือ? เฮเฮเฮ...คนงาม จงคิดให้ดีว่าจะรับใช้แก่เราให้เป็นที่พอใจอย่างไรเถอะ”