พระเจ้าอานตี้และเหล่าราชบัณฑิตทั้งสองฝ่ายฝ่ายทหาร ต่างรู้สึมเห็นใจทูตใหญ่แห่งกรมมหาดเล็กผู้นี้อย่างยิ่ง
นับว่าเขาถูกราชวงศ์ซีเหลียงหลอกใช้เสียแล้ว
พระเจ้าอานตี้ตรัสทีละคำว่า "ทูตซีเหลียง หนิงเฉินยังมีชีวิตอยู่จริงหรือไม่ รอวันที่เขานำทัพบุกยกโจมตีซีเหลียงของเจ้า... เมื่อถึงยามนั้นเจ้าย่อมเข้าใจเอง
ส่วนถ้อยคำที่เจ้าเคยกล่าวไว้ เจิ้นจะกล่าวกับหนิงเฉินให้ฟังทีละคำ ไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว"
หัวของเยียนเจ้าวูบวาบราวถูกครวญ ใบหน้าซีดขาว
นางไม่ยอมเชื่อว่าหนิงเฉินยังมีชีวิตอยู่ หากหนิงเฉินยังไม่ตาย และรู้ถึงถ้อยคำที่นางเอ่ยไปก่อนหน้านี้ ผลลัพธ์ย่อมร้ายแรงหาไม่ได้!
พระเจ้าอานตี้ตรัสต่อว่า "ทูตซีเหลียง ข้อเสนอของเจ้า เจิ้นจะไม่ตอบรับข้อใดเลย
เจ้าในฐานะขุนนาง เมื่อเข้าเฝ้าเจิ้นแล้วยังไม่ยอมกระทำพิธีคารวะ... ฉะนั้นเมื่อถึงยามนั้น ค่อยให้อ๋องซีเหลียงของเจ้ามาคอกเองก็แล้วกัน
เจ้าถอยไปได้แล้ว จงรีบกลับซีเหลียงเสียโดยเร็ว"
ดวงตาของเยียนเจ้าเลื่อนลอย นางพึมพำว่า "เป็นไปไม่ได้ ย่อมเป็นไปไม่ได้ หนิงเฉินยังมีชีวิตอยู่ไม่ได้ พวกท่านกำลังหลอกข้า ข้าจะไม่หลงกลพวกเจ้าหรอก..."
บรรดาขุนนางทั้งปวงมองนางด้วยสีหน้าเห็นใจ
ลี่จื้อหิงกล่าวเสียงหนักแน่นว่า "ชัยชนะครั้งใหญ่ทางภาคใต้ ฝ่าบาทได้ประกาศทั่วแผ่นดินแล้ว ราษฎรเมืองหลวงล้วนทราบดีว่าอ๋องผู้สำเร็จราชการแห่งต้าเสวียนของพวกเรายังมีชีวิตอยู่ เจ้าจะไปสืบดูก็ได้
บัดนี้ฝ่าบาทมีพระบรมราชโองการ ให้เจ้าถอยออกไป!"
เยียนเจ้าหันหลังกลับอย่างรีบเร่ง นางต้องรีบไปสืบให้แจ้งว่าหนิงเฉินยังมีชีวิตอยู่จริงหรือไม่?