เหลียวซิงเหวินอดกลั้นความโกรธไว้ในอก กล่าวว่า "ท่านแม่ทัพหลิน ไม่ว่ากระหม่อมจะผิดและต้องรับโทษอย่างไร กระหม่อมก็ยอมรับทั้งสิ้น
แต่จางอู่สมรู้กับศัตรูทรยศแผ่นดิน ความผิดนี้ให้อภัยมิได้ ตามกฎหมายต้องประหารชีพ!"
หลินฉางเซิ่งจ้องมองเขาอย่างเย็นชา "เรื่องนี้ยังไม่ชัดเจน จงรอให้เปิ่นกวนสืบให้กระจ่างก่อนแล้วจึงค่อยว่ากัน...เวลาไม่ early แล้ว เชียนหู่เหลียวกลับไปพักผ่อนแต่เชิงเถิด!"
"ท่านแม่ทัพหลิน......"
"เชียนหู่เหลียว......" หลินฉางเซิ่งตัดบทเขาเสีย "ผู้รู้จักประจานตนเองย่อมเป็นผู้มีปัญญา หนิงเฉินลาออกจากต้าเสวียนไปแล้ว เหลียงจิงอู่ก็ถูกปลดจากตำแหน่ง ณ ด่านเป่ยหลินแห่งนี้บัดนี้ เปิ่นกวนผู้เดียวที่มีอำนาจสั่งการ
กระหม่อมทราบดีว่าเชียนหู่เหลียวภักดีหมดหนึ่ง แต่คนเราย่อมต้องวางแผนเพื่อตนเองบ้าง
ต้าเสวียนยามนี้สงครามลุกลามทั่วแผ่นดิน แหลกลาญเป็นรูพรุน มิใช่สิ่งที่เจ้าหรือกระหม่อมจะพลิกฟ้าคืนได้ การดำเนินชีวิตจำต้องรู้จักยอมตามสถานการณ์ เชียนหู่เหลียวเข้าใจความหมายของกระหม่อมหรือไม่?"
เหลียวซิงเหวินโกรธกรืด "ความหมายของท่านแม่ทัพหลินคือ ให้พวกเรานั่งมือตรึงแขน แล้วกลับช่วยเหลือผู้ร้ายกาจเช่นนั้นหรือ?"
หน้าหลินฉางเซิ่งมืดครึ้มลงทันที "ถ้อยคำของเชียนหู่เหลียวฟังดูหยาบช้านัก สิ่งนี้มิใช่การช่วยเหลือผู้ร้าย หากแต่เป็นการรู้จักประมาณตน...ต้าเสวียนยามนี้จะทนยืนหยัดต่อไปได้อีกนานเพียงใดเล่า? คนไม่เห็นแก่ตัว แผ่นดินก็คงพินาศ ทุกคนย่อมต้องวางแผนเพื่อตนเองให้มากหน่อย"
เหลียวซิงเหวินโกรธจนขัดใจ "ท่านแม่ทัพหลิน พวกเราคือทหาร ปกป้องบ้านเมืองคือหน้าที่ของพวกเรา...หากทุกคนล้วนคิดเพียงวางแผนเพื่อตนเอง แล้วราษฎรจะเป็นอย่างไร?"
หลินฉางเซิ่งหัวเราะเยาะเสียหนึ่ง "ปกป้องบ้านเมืองงั้นรึ? เชียนหู่เหลียวที่รัก เจ้าลืมตากว้าง ๆ แล้วดูให้ดี ต้าเสวียนยามนี้ยังคุ้มค่าที่จะปกป้องอยู่หรือ? พวกเราจะปกป้องไว้ได้จริงหรือ?