ในโถงใหญ่ ลุงไฉและอวี่ตี๋ต่างอยู่กันครบ พร้อมทั้งบ่าวรักษาคุ้มกันอีกหลายคน
บนพื้น ชายหญิงสองคนถูกมัดแน่นหนาด้วยเชือกหลายชั้น
ชายคนนั้นดูท่าทางน่าจะเป็นบ่าวในคุ้ม หนิงเฉินไม่รู้จัก เพราะคนในคุ้มมีมากมาย ถึงบัดนี้ยังจำชื่อได้ไม่ครบ
ส่วนหญิงคนนั้นหนิงเฉินกลับรู้จักดี คือกวนหรงหรง
สภาพของทั้งสองผิดปกติอย่างยิ่ง ใบหน้าแดงก่ำ แววตาล่องลอย ริมฝีปากครางเบา ๆ ไม่หยุด
“ทั้งสองคนนี้ถูกลอบวางยาเสพติด”
จื่อซูกล่าว
หนิงเฉินขมวดคิ้ว หันไปมองลุงไฉ “ทำไมนางยังอยู่ในคุ้ม”
เขาจดจำได้ว่าเคยฝากฝังลุงไฉไว้ ให้เอาเงินจำนวนหนึ่งให้กวนหรงหรง แล้วให้นางจากคุ้มอู่ไป
ลุงไฉรีบตอบว่า “แรกทีเดียวกำลังจะจัดการส่งนางออกไป แต่แล้วนางกลับป่วยเป็นไข้หวัดเสียก่อน...คนรับใช้อย่ากระหม่อมจึงคิดว่ารอให้นางหายดีแล้วจึงให้นางเดินทางไป”
หนิงเฉินตอบรับเพียงเสียงเดียว แล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “ใครก็ได้ บอกข้าเถอะว่าเรื่องนี้มันเป็นมาอย่างไร”
อวี่ตี๋จึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง
หลายวันมานี้ ในคุ้มเล่าลือกันทั่วว่าหนิงเฉินประทานความโปรดปรานแก่กวนหรงหรง
ว่ากันว่ากวนหรงหรงจะกลายเป็นนางเอกคนที่สามของคุ้มหนิง
เพราะมีคนเห็นว่าคืนนั้นหนิงเฉินเข้าไปในห้องของกวนหรงหรง
อวี่ตี๋แน่นอนย่อมไม่เชื่อ
หากหนิงเฉินประทานความโปรดปรานแก่กวนหรงหรงจริง ย่อมเปิดเผยต่อหน้าทุกคนอย่างมั่นใจ
วันนี้ กวนหรงหรงเดินเข้ามาหานางเอง อ้างว่ามีเรื่องสำคัญจะเล่าให้ฟัง
แต่พอเข้าประตูไป กวนหรงหรงกลับคุกเข่าลงต่อหน้านาง รบขอให้ช่วยเกลี้ยกล่อม ให้หนิงเฉินรับนางไว้
อวี่ตี๋มิใช่หญิงที่ริษยาอิจฉา
ขอเพียงหนิงเฉินทรงพอพระทัยก็เพียงพอแล้ว
แต่กวนหรงหรงคนนี้ ซ่อนความมุ่งหมายชัดเจนเกินไป
เรื่องเล่าลือในคุ้มช่วงนี้ คงเป็นฝีมือนางเองที่ปล่อยข่าวออกไป