เฟิ่งเทียน
ยามพลบค่ำ
ร้านรวงสองข้างถนนเจิ้งหยางปิดประตูกันเสียส่วนใหญ่ ทว่าผู้คนบนท้องถนนกลับมากกว่าเวลากลางวันเสียอีก
การประหารชีวิตแบบหลิงฉือใต้ประตูเมืองด้านใต้ยังไม่สิ้นสุด มีดของถังอวี้หลินยังเถือนเนื้อไม่ครบสามพันหกร้อยแผล ฝูงชนที่มุงดูเรียงรายจากซุ้มประตูเมืองไปจนถึงใต้หอนาฬิกา ศีรษะผู้คนดำทะมึนสุดลูกหูลูกตาในแสงสนธยา
เขาไม่ได้มุ่งหน้าไปทางประตูเมืองด้านใต้
จุดจบของจังซื่ออี้ไม่จำเป็นต้องให้เขาคอยจับตาด้วยตนเอง ความแค้นในใจของถังอวี้หลิน ไม่มีทางปล่อยให้จังซื่ออี้สุขสบายเป็นอันขาด
เขาพลิกกายขึ้นควบม้าศึกที่จั้นหลางจูงมา บังเหียนพันรอบข้อมือหนึ่งวง น่องหนีบสีข้างม้าเบาๆ ม้าดำพ่นลมจมูกดังพรืด ควบมุ่งหน้าสู่ค่ายทหารใหญ่ของกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือทางบูรพาของเมืองเฟิ่งเทียน
“แจ้งแม่ทัพนายกอง มุ่งหน้าไปยังค่ายทหารเพื่อประชุม!”
“ขอรับ!”
จั้นหลางนำขบวนพลีชีพติดตามไปติดๆ เกือกม้ากระทบลงบนพื้นถนนหินสีเขียว ดีดสะเก็ดไฟกระจายเป็นทาง
ครึ่งชั่วยามต่อมา
ห้องประชุมใหญ่ภายในค่ายทหารเนืองแน่นไปด้วยผู้คน
จางจั้วเซียงนั่งอยู่ทางฝั่งซ้ายของโต๊ะยาว เขาเปลี่ยนเป็นชุดเครื่องแบบทหารใหม่สะอาด หวีผมเรียบแปล้ไร้ที่ติ มีเพียงเส้นเลือดฝอยในดวงตาที่ยังไม่จางหาย
จางเสวียเหลียงนั่งอยู่ตรงข้ามเขา ในมือถือถ้วยชาที่เย็นชืดแล้ว ชายังไม่ได้ดื่ม ฝาถ้วยหมุนเคว้งอยู่บนขอบถ้วย
ถังอวี้หลินไม่อยู่ที่นั่น เขายังคงง่วนอยู่ใต้ประตูเมืองด้านใต้
จูอู๋ตี้และหลี่ฉางคงนั่งเคียงกันทางฝั่งขวาของโต๊ะยาว เครื่องแบบของทั้งคู่เปื้อนฝุ่นของสนามบิน พวกเขาเฝ้าสนามบินมาเต็มวันคืนแล้ว
หวังอี่เจ๋อนั่งตรงใจกลางโต๊ะยาว เครื่องแบบยังมีคราบฝุ่นและจุดดินโคลนจากการเดินทางติดอยู่
เขารับโทรเลขของจางเสวียหมิงแล้ววกกลับกลางทาง การวกไปวกกลับนี้ทำให้เขาอัดอั้นโทสะเต็มอก
ถัดจากเขาลงไปคือที่ของเหอกั๋วจู้และหลิวตัวฉวน
นอกจากนี้ยังมีแม่ทัพบางส่วนนั่งอยู่ตามมุมห้องประชุม
ครั้นจางเสวียหมิงเดินเข้าสู่ห้องประชุม ทุกคนลุกขึ้นยืน