เป่ยผิง โรงงิ้ว
“ปัง!”
ประตูห้องด้านข้างถูกถีบเปิดผาง จางเสวียหมิงก้าวฉับ ๆ ออกมา
ในมือเขากำรายงานชัยชนะจากค่ายเป่ยต้าอิ๋ง หวังอี่เจ๋อไม่ทำให้เขาผิดหวัง ผีปีศาจร้อยแปดสิบคนนอนตายเกลื่อนทุ่งข้าวฟ่าง นัดแรกนี้ยิงได้สวยงาม
“จั้นหลาง! เตรียมรถ! แจ้งสนามบิน เครื่องบินพร้อมขึ้นบินทันที สิบนาทีออกเดินทาง!”
“ขอรับ!”
จั้นหลางหมุนตัววิ่งไปทางประตูโรงงิ้ว เสียงรองเท้าทหารค่อย ๆ หายไปในทางเดิน
จางเสวียหมิงเพิ่งถึงประตูใหญ่โรงงิ้ว ลมกลางคืนปะทะหน้า
ทหารยามหน้าประตูถูกคนของจั้นหลางเปลี่ยนหมดแล้ว ทหารสองนายใส่ชุดพราง ถือปืนไรเฟิลอัตโนมัติ 95 จุดยืนสองข้างประตู เห็นเขาออกมา เพียะ ยืนตรงทำความเคารพ
จางเสวียหมิงยกมือตอบรับ ก้าวขาลงบันได...
“นายรอง!”
เลขาหงวิ่งกระหืดกระหอบจากข้างใน “นายรอง! โทรเลขด่วนจากหนานชาง! ท่านเหว่ยหยวนสั่งการเอง!”
เท้าของจางเสวียหมิงหยุดชะงัก
เขาหมุนตัว รับแผ่นโทรเลขจากมือเลขาหง กวาดตามองตัวหนังสือบนนั้น
เวลาส่ง: ตีสี่สี่สิบห้า
สถานที่ส่ง: จวนหนานชาง
เนื้อความสั้นมาก สั้นแค่สามประโยค แต่ทุกตัวอักษรทำให้จางเสวียหมิงแทบระเบิด
“ให้จางเสวียเหลียงออกหน้าโดยพลัน กรณีทางรถไฟแมนจูเรียใต้ ขอขมาต่อฝ่ายวา ใช้ค่าเสียหายทั้งหมด ระงับกรณีพิพาท”
“หากเป็นชนวนให้เกิดการปะทะเต็มรูปแบบ ความผิดทั้งหมดให้จางเสวียเหลียงรับแต่ผู้เดียว”
จางเสวียหมิงจ้องสามบรรทัดนี้ถึงสิบวินาทีเต็ม
รอยยิ้มบนหน้าเขาแข็งค้าง แล้วค่อย ๆ หดกลับทีละนิด กลายเป็นเส้นตรงแน่นสนิท