"ส่งคำสั่ง กองพลน้อยที่ 37 บุกเต็มกำลัง บุกทะลวงเข้าสู่เฟิ่งเฉิงทางช่องโหว่ทันที! ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไร ยึดเฟิ่งเฉิงให้ได้!"
ทหารส่งสารพลิกตัวขึ้นหลังม้าพุ่งออกจากหลุมสังเกตการณ์
ไม่ถึงห้านาที กรมทหารราบทั้งสี่ของกองพลน้อยที่ 37 ก็เริ่มเคลื่อนดาบปลายปืนจากหลังแนวกำแพงเตี้ยที่ก่อด้วยซากศพของกองกำลังสมทบ ดูราวกับผืนป่าเหล็กสีน้ำตาลอมเหลือง เคลื่อนเข้าใส่ประตูทิศใต้ของเฟิ่งเฉิงอย่างเชื่องช้า
แต่ทันทีที่ดาบปลายปืนของพวกเขาเพิ่งจะเคลื่อนพ้นแนวของกองกำลังสมทบ ประตูทิศใต้ของเฟิ่งเฉิงก็เปิดออกด้วยเสียงดังสนั่น
บานประตูหนาหนักส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดอู้อี้ บานประตูทั้งสองค่อย ๆ เปิดเข้าด้านใน เผยให้เห็นพื้นที่ว่างอันมืดมิดภายในซุ้มประตู
เหล่าทหารปีศาจที่กำลังบุกอยู่ต่างชะงักไป ก่อนจะชะลอฝีเท้าลงอย่างไม่รู้ตัว
พวกเขาไม่เคยเห็นฝ่ายตั้งรับเปิดประตูเมืองออกมาเอง
หรือว่าจะยอมจำนน? แต่ถ้ายอมจำนนต้องชูธงขาว
ถ้าไม่ใช่ยอมจำนน ก็คือการบุกเข้าโจมตีเอง แต่กองกำลังแปดพันนายต่อกองกำลังโจมตีสักสี่หมื่นนาย บุกเข้าโจมตีเอง? นั่นต่างอะไรกับการไปหาที่ตาย?
ชั่วขณะหนึ่งในสนามรบกลับเงียบสงัดลง ทุกสายตาจับจ้องไปที่ปากประตูเมือง
ในพื้นที่ว่างอันมืดมิดตรงปากประตูนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงกระหื่มกระหอบของเครื่องยนต์ดีเซลดังขึ้น