"ผู้บัญชาการกองพล เฟิ่งเฉิงมีรถถัง กองทัพตะวันออกเฉียงเหนือมีรถถัง ข้าขออนุญาตล่าถอยทันที บัดเดี๋ยวนี้..."
คำพูดของอิโนะอุเอะยังไม่ทันสิ้น ก็ถูกคำถามเดียวของโมริฮิสะทำให้รู้สึกเย็นเยียบไปทั้งร่าง
"อิโนะอุเอะคุง เจ้าดื่มสาเกไปมากเท่าไรกัน?"
"กำลังหลักของกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือล้วนอยู่ที่เฟิ่งเทียน เฟิ่งเฉิงจะมีรถถังได้อย่างไร?"
"ข้าไม่ได้ดื่มสาเก!"
น้ำตาของอิโนะอุเอะแทบจะไหลออกมา "ท่านผู้บัญชาการกองพล ขอท่านโปรดเชื่อข้า ข้าเห็นกับตาของตนเอง พวกมันอยู่ตรงหน้าข้า..."
"พอได้แล้ว"
น้ำเสียงของโมริฮิสะพลันเย็นชาลง "ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็นอะไรก็ตาม กองพลทหารราบที่ 37 ได้จัดรูปขบวนเข้าตีประชิดแล้ว กองทัพบกจักรวรรดิไม่มีแบบอย่างของการล่าถอย"
"จะเป็นรถถัง เครื่องบิน หรือปืนใหญ่ ดาบปลายปืนของทหารจักรวรรดิก็สามารถทิ่มแทงทะลวงทุกสิ่งได้"
"อิโนะอุเอะคุง เจ้าจงฟังข้าให้ดี..."
ปลายสาย โมริฮิสะนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเปล่งคำพูดสุดท้ายออกมาอย่างช้าๆ หนักแน่นทุกถ้อยคำ
"ตีเฟิ่งเฉิงให้แตก หรือไม่ก็คว้านท้อง ไม่มีทางที่สาม"
"ตื๊ด ตื๊ด!"
โมริฮิสะวางสายโทรศัพท์
ยามนี้พวกผีปีศาจยังไม่เคยผ่านสมรภูมิโนมงฮัน ยังไม่เคยประสบกับความน่าสะพรึงกลัวของการถูกกระแสหลอมเหล็กบดขยี้
พวกมันถูกวิถีบูชิโดล้างสมองมาจนหมดสิ้น เชื่อมั่นว่าความกล้าหาญสามารถพิชิตทุกสิ่ง
อิโนะอุเอะถือหูโทรศัพท์ แขนค่อยๆ ตกต่ำลง หูโทรศัพท์หลุดจากอุ้งมือ แกว่งไกวไปมาตามแรงดึงของสายโทรศัพท์ กระทบกับขาโต๊ะดังตุ้บๆ ทึบๆ
เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น โดยไม่ปริปากพูดอะไรแม้แต่คำเดียว จ้องมองสายธารเหล็กกล้าที่กำลังเปลี่ยนจากตั้งรับเป็นบุกโจมตีอยู่นอกหน้าต่าง ในห้วงลึกของเบ้าตาคลาคล่ำไปด้วยความโศกสลดที่ยากจะอธิบาย
ทว่าเขาให้เวลาตัวเองเพียงห้าวินาที เพื่อซึมซับความรู้สึกนี้
ห้าวินาทีผ่านไป เขาจัดปกเสื้อเครื่องแบบให้เรียบร้อย ติดกระดุมเสื้อจนถึงเม็ดบนสุด แล้วค่อยๆ ชักดาบปลายปืนตามแบบแผนไทโชที่ตามติดตัวเขามายี่สิบปี ออกจากฝักดาบตรงเอวอย่างช้าๆ
แสงเย็นเยียบบนคมดาบสะท้อนบนใบหน้าเขา เผยให้เห็นนัยน์ตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย
"ส่งคำสั่ง!"