ประเทศเด็กน้อย เมืองปี้ชิว กองบัญชาการใหญ่
อาคารหินแกรนิตสีเทาหม่นหลังนี้ ตั้งอยู่บนเนินมิยะเกะซากะ ภายใต้ท้องฟ้าหม่นครึ้มดูเย็นชาและแข็งกระด้างเป็นพิเศษ
เหล่านายทหารในระเบียงทางเดินก้าวเท้าฉับไว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดัง กึก กึก ต่อเนื่อง ใบหน้าทุกคนสวมสีหน้าเหมือนพ่อแม่เพิ่งตายจาก
พลทหารรับใช้ยกถาดชาเดินเร็วมาจากสุดระเบียง เกือบชนเข้ากับนายทหารยศพันเอกที่ก้มหน้าก้มตาเดินเร็วมาอย่างจัง ถ้วยชาสั่นกระทบกันบนถาดดังกรุ๊งกริ๊ง แต่ไม่มีใครหยุดแม้แต่จะชายตามอง
ประตูห้องทำงานสองข้างระเบียงปิดสนิท หนหนึ่งมีเสียงทะเลาะเบาะแว้งที่กดเสียงต่ำเล็ดลอดออกมาจากร่องประตู ก่อนจะถูกเสียงปิดประตูดังปังตัดบทลงทันที
ทั้งตึกเหมือนหม้ออัดแรงดันลูกใหญ่ ภายนอกดูสงบ แต่แรงดันไอน้ำใต้ฝาหม้อ ได้ถึงจุดวิกฤติที่พร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ
หน้าประตูห้องประชุมใหญ่ทางปีกตะวันออกของชั้นสอง ทหารยามสองนายยืนตรงตึง ปลายดาบปลายปืนวาววับด้วยแสงเย็นภายใต้แสงไฟ
ประตูไม้โอ๊คหนาตามด้วยแผ่นทองเหลืองสลักอักษรสี่ตัว "การประชุมต่อหน้าพระพักตร์" ปิดสนิทอยู่
ใต้แผ่นทองเหลืองคือร่องประตูแคบยาว อากาศที่เล็ดลอดออกมาจากนั้น ราวกับอบอวลด้วยกลิ่นดินปืน ทำให้นายทหารทุกคนที่ผ่านไปมาต้องกลั้นหายใจและเร่งฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว
ภายในห้องประชุม โต๊ะยาวขนาบด้วยนายทหารชั้นสูงสุดของกองทัพบกและกองทัพเรือเต็มทั้งสองฟาก
ที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะกองพูนไปด้วยก้นบุหรี่ อากาศข้นคลั่กจนแทบจะบีบน้ำออกมาได้
ฟากขวานั่งคือคนของกองทัพบก
พลเอกมินามิ จิโระ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงทหารบก นั่งหัวโต๊ะ ถัดไปคือผู้บัญชาการทหารฝ่ายการศึกษา ซุงิยามะ ฮะจิเมะ รองรัฐมนตรีทหารบก อุเมซึ โยะชิจิโระ ตลอดจนเสนาธิการกองทัพกวันตง มิยะเกะ มิสึฮารุ และหัวหน้าหน่วยปฏิบัติการที่ประดับยศนายพลอีกหลายนาย
ท่านั่งของพวกเขาแตกต่างกันไป แต่สีหน้าที่ฉาบอยู่แทบเป็นพิมพ์เดียวกัน
มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย หางตาหรี่ลง ท่าทางสมน้ำหน้าปนสะใจ
มินามิ จิโระ ถึงขั้นที่ยกถ้วยชาขึ้นจิบเป็นระยะๆ แล้วจงใจวางถ้วยชากลับลงจานรองให้เกิดเสียงดังใส หนึ่งครั้งต่อให้คนฝั่งตรงข้ามคนหนึ่งขมวดคิ้วกระตุก