"เป็นไป... เป็นไปได้ยังไง?!"
อวี๋ชงฮั่นเป็นคนแรกที่กระโดดพรวดขึ้น สีหน้าซีดขาวราวกับเลือดถูกดูดออกไปจนหมดสิ้น
"เรากำลังช่วยท่านแม่ทัพน้อยอยู่นะ! ท่านแม่ทัพน้อยจะกล่าวหาว่าพวกเราเป็นพวกขายชาติได้ยังไง? เขาทำอย่างนี้—"
"จบแล้วๆๆ..."
หยวนจินไข่ทรุดลงบนเก้าอี้ นัยน์ตาไร้วิญญาณ เหมือนสุนัขแก่ที่ถูกดึงกระดูกออกไปจนหมดตัว
"ท่านแม่ทัพน้อยส่งโทรเลขด้วยตัวเอง นี่... นี่ทั้งใต้หล้าต่างรู้กันหมดแล้ว... เรากระโดดลงแม่น้ำหวงเหอสิบครั้งก็ล้างไม่ออกแล้ว..."
สีหน้าของจางไห่เผิงก็ย่ำแย่ถึงขีดสุด
ในมือเขายังถือแก้วเหล้าอยู่ แต่มือนั้นสั่นอย่างรุนแรง น้ำเหล้าหกจากปากแก้วนองเปียกขากางเกงไปหมด
เขาเป็นทหาร ย่อมเข้าใจความหมายทางทหารของโทรเลขฉบับนี้ลึกซึ้งกว่าขุนนางพลเรือนที่นั่งอยู่ร่วมโต๊ะ
การประณามอย่างเปิดเผยของจางเสวียเหลียง หมายความว่าพวกเขาสูญเสียผ้าใบปิดหน้าทางกฎหมายผืนสุดท้ายแล้ว หมายความว่าหน่วยกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือที่เคยลังเลจะไม่เข้าร่วมกับพวกเขาอีกต่อไป
และที่สำคัญกว่านั้นคือ หมายความว่ากองกำลังหัวกะทิหนึ่งแสนเก้าหมื่นนายของกองทัพตะวันออกเฉียงเหนือของอวี๋เสวียจงที่เข้าไปในด่าน จะกลายเป็นศัตรูของพวกเขา ไม่ใช่ฝ่ายเดียวกัน
ที่ร้ายแรงยิ่งกว่าคือ เมื่อจางเสวียเหลียงส่งโทรเลขต่อสาธารณะ ก็หมายความว่าเขาได้เทน้ำหนักไปอยู่ข้างจางเสวียหมิงอย่างสิ้นเชิงแล้ว
แล้วจางเสวียหมิงเป็นใคร?
ไอ้บ้านั่นคือคนที่ประหารพวกผีปีศาจชาวญี่ปุ่นโพ้นทะเลไปกว่าพันคนที่เฟิ่งเทียน พี่ชายของเขาออกหน้าสนับสนุน เขาจะทำอะไร?
ท้องพระโรงทั้งหลังพลุ่งพล่านวุ่นวายราวกับหม้อโจ๊กที่กำลังเดือด
บางคนตัวสั่น บางคนร้องห่มร้องไห้ราวกับกำลังร่ำไห้ศพ บางคนทรุดบนเก้าอี้หายใจไม่ออก และบางคนเริ่มแอบย่องไปทางประตู คิดจะฉวยโอกาสชุลมุนหลบหนีไป