“ยิงไม่ได้ หลานสาวข้ายังอยู่บนนั้น เธออายุแค่หกขวบ!”
ซูซูกิ เคนจิชะงักไป
เขามองดวงตาที่แดงก่ำของฮิราตะ ยูกิฮิโระ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงครั้งหนึ่ง แต่แล้วสีหน้าก็แข็งกร้าวขึ้นมาอีกครั้ง
เขาปลดมือของฮิราตะ ยูกิฮิโระออกจากบ่าตัวเอง แล้วพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า
“คุณฮิราตะ ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ”
“แต่ขอให้เข้าใจให้ชัด ตอนนี้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณคือผู้บังคับการกรมทหารที่ 4 แห่งกองทัพกวันตง ไม่ใช่ญาติของคุณ”
“ภารกิจของเราคือการยึดเมืองเฟิ่งเทียน ไม่ใช่การช่วยชีวิตคนต่างชาติไม่กี่คน”
เขาหันหลังกลับ ชักดาบซามูไรขึ้นอีกครั้ง ปลายดาบชี้ไปที่แนวปืนใหญ่ น้ำเสียงแหบพร่าและเด็ดเดี่ยว
“กองพันทหารปืนใหญ่! เป้าหมายกำแพงเมืองเฟิ่งเทียน! ยิงเร็วสามนัด! ยิง!”
ฮิราตะ ยูกิฮิโระเบิกตากว้าง ริมฝีปากขยับคล้ายจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรเล็ดลอดออกมา
มือของเขายังอยู่ในท่าเมื่อครู่ที่จับไหล่ของซูซูกิ เคนจิ ค้างกลางอากาศ สั่นระริก
ด้านล่างของที่สูง ในแนวตั้งปืนใหญ่ ผู้บังคับหมู่ปืนทั้งสิบสองนายของปืนใหญ่ทหารราบมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
พวกเขาได้ยินคำสั่งของซูซูกิ เคนจิ ได้ยินคำคัดค้านของฮิราตะ ยูกิฮิโระ และยิ่งได้ยินเสียงร่ำไห้ปานใจสลายของคนต่างชาติพวกนั้นบนกำแพง
พลยิงปืนหนุ่มคนหนึ่งเอามือกุมใบหน้า หมอบยองอยู่บนพื้น หัวไหล่กระตุกอย่างรุนแรง ไม่รู้ว่ากำลังร้องไห้หรือกำลังอาเจียน
แต่สุดท้ายผู้บังคับหมู่ปืนก็กัดฟัน สะบัดธงนำร่องลง
คำสั่งทางทหารเด็ดขาดเหมือนภูเขา ไม่ว่ากระสุนปืนใหญ่ตกลงไปจะสังหารใคร พวกเขาก็ต้องทำตาม
“ตูม!”
ลูกกระสุนนัดแรกพุ่งพล่านออกจากลำกล้อง กรีดอากาศมุ่งหน้าสู่กำแพงเมืองเฟิ่งเทียน
ตามมาด้วยนัดที่สอง ที่สาม ที่สี่...
ปืนใหญ่ทหารราบสิบสองกระบอกและปืนใหญ่ภูเขาอีกสี่กระบอกเปิดฉากยิงพร้อมกัน ลูกกระสุนลากเสียงหวีดแหลมโหยหวนในอากาศ ราวกับมีฝูงปีศาจร้ายกำลังร่ำร้องอยู่ในเมฆ
จางเสวียหมิงตอบสนองทันทีที่แสงเพลิงวาบขึ้นในแนวปืนใหญ่ของพวกผีปีศาจ
เขาคว้าตัวหลิวตัวฉวนที่อยู่ข้างกายไว้ แล้วทั้งร่างก็พุ่งเข้าไปด้านหลังของที่กำบังข้างช่องกำแพง พร้อมกับคำรามลั่น
“หลบ!”
หยวนหล่างและทหารองครักษ์ตอบสนองเร็วกว่าเขาเสียอีก