ยามาโมโตะ อิโซะโระกุไม่ได้อยู่รอจนกองเรือเหลียวถอนกำลังออกจากทะเลเหลือง
วันที่สามหลังสงครามทางทะเลสิ้นสุดลง เขาคว้านท้องในห้องยุทธการของอาคารกระทรวงทหารเรือ
ผู้ช่วยเชือดคอตอนคว้านท้องคือเสนาธิการของเขา ฟันลงไปหนึ่งครั้งแต่ศีรษะยังขาดไม่หมด เสนาธิการจึงฟันซ้ำอีกครั้ง
เลือดสาดกระเซ็นลงบนแผนที่ทะเล ย้อมบริเวณช่องแคบสึชิมะจนกลายเป็นสีแดงคล้ำ
จดหมายลาตายของเขามีเพียงประโยคเดียวว่า
“กองทัพเรือจักรวรรดิ จมลงไปพร้อมกับยามาโตะแล้ว”
เมื่อข่าวมาถึงท่าเรือเชจู จางหมิงกำลังยืนดูเครื่องบินขับไล่มัสแตงลำใหม่ถูกขนลงจากเรือขนส่งอยู่ที่ท่าเรือ
ถานไห่ยื่นโทรเลขให้ เขาเหลือบมองแวบหนึ่ง พับเก็บ แล้วใส่ลงในกระเป๋าเสื้อ
เขาไม่พูดอะไร เพียงมองออกไปยังผืนน้ำ
ไกลออกไป เรือพิฆาตของกองทัพเหลียวหลายลำกำลังลาดตระเวนในช่องแคบสึชิมะ คลื่นสีขาวที่หัวเรือแหวกออกเป็นริ้วดุจแพรสองสาย
“ยามาโมโตะตายแล้ว”
เขากล่าว “กองทัพเรือของพวกโรนินหมดสิ้นแล้วจริง ๆ”
ผู้อำนวยการเดินมาจากอีกฟากของท่าเรือ ใช้แขนข้างเดียวพยุงไม้เท้า รองเท้าบูตกระทบพื้นหินดังตึงตัง
เขามองสีหน้าของจางหมิง แล้วมองไปยังผืนน้ำ ไม่ได้ถามอะไร
เขารู้ดีว่าเมื่อยามาโมโตะตาย ประตูทางทะเลของพวกโรนินก็เปิดอ้าจนหมดสิ้น
ช่องแคบสึชิมะ ทะเลเหลือง ทะเลจีนตะวันออก ล้วนอยู่ในเงื้อมมือกองทัพเหลียว
ขั้นต่อไปก็คือพวกโรนิน
“จะลงมือเมื่อไร?” ผู้อำนวยการถาม
จางหมิงหันกลับมา มองไปทางทิศตะวันตก