"เพื่อดินแดนตงเป่ย?"
จางเสวียหมิงทวนสี่คำนี้ซ้ำอีกครั้ง
จากนั้นเขายื่นมือไปกระชากคอเสื้อของอิชิวาระ คันจิ ลากผีปีศาจที่เต็มไปด้วยเลือดตรงหน้ามายังเบื้องหน้าของจังซื่ออี้
"ดังนั้นคุณจึงขายตงเป่ยให้พวกผีปีศาจ?"
น้ำเสียงของจางเสวียหมิงเยือกเย็นราวคมมีด "ดังนั้นคุณจึงขายชาวบ้านให้พวกผีปีศาจ?"
ร่างของจังซื่ออี้สั่นสะท้าน เขาส่ายหน้าไม่หยุด ริมฝีปากสั่นระริกราวกับอยากจะพูดอะไร แต่ลูกกระเดือกกลับขยับขึ้นลงหลายครั้งจนสิ้นสุด ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา
"ท่านประธานจังสนทนากับผีปีศาจอยู่นานขนาดนั้น คงจะสนุกสนานน่าดูเลยนะ?"
น้ำเสียงของจางเสวียหมิงไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก "คุยอะไรกัน? ตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี? ประเทศแมนจูกัว? หนึ่งคนเหนือใคร หมื่นคนใต้ฟ้า?"
ดวงตาของจังซื่ออี้เบิกกว้างจนเหมือนจะทะลักออกจากเบ้า
จางเสวียหมิงยืดตัวขึ้นตรง เขาขี้เกียจแล้วที่จะต้องมาเสียลมปากกับคนประเภทนี้แม้แต่วาจาเดียว
เขาหันหน้าไป สั่งจั้นหลางหนึ่งประโยค
"เอาตัวสองคนนี้ลงไป สิ่งที่ควรถามก็ถามออกมา สิ่งที่ควรหาก็หาให้พบ"
"ฉันต้องการรู้รายชื่อผู้ร่วมก่อกบฏทั้งหมด จากเฟิ่งเทียนถึงจี๋หลิน จากจี๋หลินถึงฉีฉีฮาเอ่อร์"
"เส้นทางเดินทัพที่แน่นอน การกระจายกำลังพล สถานีส่งกำลังบำรุง ของกองพลที่ 2 กองทัพกวันตงที่ขึ้นเหนือจากลวี่ชุ่น"
"ฉันต้องการรู้ช่องทางการติดต่อ วิธีการพบปะ รหัสลับ ทั้งหมดที่พวกเขาติดต่อกับผีปีศาจ"
"ทุกถ้อยคำที่อยู่ในสมองของพวกเขา จงควักออกมาให้ฉันทั้งหมด"
จั้นหลางพยักหน้า แล้วถามขึ้นหนึ่งประโยค
"ท่านแม่ทัพ ใช้ทุกวิถีทางได้หรือไม่?"
จางเสวียหมิงก้มหน้ากวาดตามองจังซื่ออี้ที่สลบไสลอยู่บนพื้น และอิชิวาระ คันจิที่พิงเก้าอี้เพราะเสียเลือดมากเกินไป
สายตาของเขาจับจ้องอยู่บนใบหน้าซีดขาวบิดเบี้ยวทั้งสองนั้น ไม่ถึงหนึ่งวินาที แล้วเบี่ยงหนี ราวกับมองสิ่งปฏิกูลที่ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง
"ตามใจคุณ"
จั้นหลางไม่ถามอีก
เขาโบกมือไปข้างหลัง นักรบพลีชีพร่างกำยำสี่คนก้าวเข้ามา คนละคน ลากจังซื่ออี้และอิชิวาระ คันจิขึ้นจากพื้นราวกับลากสุนัขตาย
อิชิวาระ คันจิเสียเลือดมากเกินไป ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด ศีรษะห้อยตกอยู่บนหน้าอกอย่างไม่มีเรี่ยวแรง