ความยั่วยุและการลองเชิงของสวยหรานตลอดหลายวันที่ผ่านมาแวบขึ้นมาในใจ โจวเฉวียนปล่อยไต้ยิง แล้วลูบมุมปากที่แดงระเรื่อของนาง น้ำเสียงอ่อนโยน ทว่าดวงตากลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “เด็กดี รอข้าสักครู่”
เขารับสาย สวยหรานสะอื้นวิงวอน “อาเฉวียน ฉันรู้แล้วว่าผิด เราอย่าเลิกกันได้ไหม ฉันยังชอบเธออยู่นะ”
น้ำเสียงของโจวเฉวียนเย็นชาไร้อุณหภูมิ “ไม่มีประโยชน์แล้ว ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธออีกต่อไป เรื่องของเราจบไปนานแล้ว ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก”
เสียงร้องไห้ของสวยหรานชะงักลงทันที ไม่กี่วินาทีต่อมา นางก็ถามอย่างสิ้นหวัง “ถ้าอย่างนั้น... เธอจะไม่หันกลับมาอีกแล้วใช่ไหม”
“ใช่” โจวเฉวียนตอบเสียงเรียบ “ไม่ต้องมาพัวพันกันอีก ต่างคนต่างอยู่เถอะ”
พูดจบเขาก็วางสายทันที แล้วบล็อกช่องทางติดต่อทั้งหมด
ห่างออกไปนับร้อยลี้ สวยหรานกำโทรศัพท์แน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ หยาดน้ำตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมและความริษยา
-
บ่ายวันนั้น บรรยากาศในสนามฝึกอึมครึมจนแทบหายใจไม่ออก
หลังฝึกต่อเนื่องมาหลายรอบ สวยหรานก็ใจลอยไปหมด
ในหัวมีแต่ภาพโจวเฉวียนกับไต้ยิงวนเวียนไปมา ความคิดฟุ้งซ่านรัดพันจนจิตใจว้าวุ่น ไม่อาจรวบรวมสมาธิได้แม้แต่น้อย
ในรอบสุดท้าย ขณะเร่งความเร็วเข้าโค้ง ชั่วขณะที่ควรลดความเร็วและเข้าไลน์อย่างมั่นคง สมองของนางกลับว่างเปล่าขึ้นมาอย่างฉับพลัน การควบคุมมือพวงมาลัยพลันเสียไปโดยสิ้นเชิง
พวงมาลัยหักเบี่ยงอย่างแรง รถแข่งหลุดออกจากเส้นทางที่กำหนดในพริบตา ตัวรถไถลด้านข้างอย่างรุนแรง พุ่งตรงไปยังขอบเขตพิทพร้อมเสียงลมหวีดหวิว