สวยหรานตัวแข็งทื่อเดินตามทุกคนขึ้นรถไฟความเร็วสูงขากลับ หัวใจลอยค้างอยู่กลางอากาศ กระวนกระวายจนไม่อาจสงบใจ
เพื่อนร่วมทีมในตู้โดยสารเดียวกันมองนางด้วยสายตารำคาญอย่างปิดไม่มิด
ที่จริงทุกคนไม่ได้รังเกียจนางเป็นการส่วนตัว เพียงแต่ทนไม่ไหวจริง ๆ ที่เรื่องส่วนตัวระหว่างคู่รักกลับถูกนางเอามาวางแผ่ให้เห็นกันชัด ๆ แล้ววกวนซ้ำไปซ้ำมาจนส่งผลกระทบต่อคนรอบข้างทุกคน
ทั้งที่เป็นปัญหาความรักของนางเองแท้ ๆ แต่กลับก่อเรื่องจนทั้งทีมต้องพลอยอึดอัดไปด้วย เวลาฝึกซ้อมก็ใจลอย เวลาพักก็เอาแต่ซึมเศร้าร้องไห้เงียบ ๆ
ทุกคนมาที่นี่เพื่อเตรียมตัวแข่งขันและทำผลงานให้ดี ไม่ควรถูกเรื่องรักวุ่นวายของนางลากเข้าไปพัวพันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ส่วนภาพที่ตู้โดยสารด้านหน้า กลับแตกต่างกันอย่างเห็นได้ชัด
โจวเฉวียนวางมือลงบนเอวของไต้ยิงอย่างเปิดเผย นิ้วทั้งห้าค่อย ๆ กระชับ ล็อกเอวบางไว้แน่นข้างฝ่ามือ
ท่วงท่านี้แสดงความเป็นเจ้าของอย่างไม่ปิดบัง ไม่ต้องพูดถึงการปกปิดเลยด้วยซ้ำ เขาขี้เกียจแม้แต่จะแสร้งทำเป็นปิดบัง
ไต้ยิงเอนซบอยู่ในอ้อมกอดของเขา ศีรษะเล็ก ๆ สีน้ำตาลที่นุ่มฟูแนบอยู่กับอก กำลังก้มหน้าดูเมนูว่ามีอะไรอร่อยบ้าง
โจวเฉวียนก้มมองศีรษะเล็ก ๆ นั้น จู่ ๆ ก็รู้สึกขบขัน ท่าทางที่หญิงสาวซุกอยู่ในอ้อมกอดเขาทำให้เขานึกถึงลูกเกาลัดกลม ๆ
น่ารักจริง ๆ
“อยากกินอันไหน?” เขาอดไม่ได้ที่จะหยิบเค้กชิ้นหนึ่งขึ้นมา แล้วยื่นไปที่ริมฝีปากของนาง
ไต้ยิงส่ายหน้า “ไม่เอาอันนี้ หวานเกินไป”
“ไม่เอาจริง ๆ เหรอ?” โจวเฉวียนยิ้มพลางโน้มตัวเข้ามาใกล้ สีหน้าฉายแววหยอกเย้าอยู่หลายส่วน