แขนที่โอบเอวของไต้ยิงพลันกระชับแน่นขึ้น ร่างทั้งสองแนบชิดกันจนไร้ช่องว่าง หัวใจชายหนุ่มสั่นสะท้าน เขาก้มลงครอบครองริมฝีปากของนาง ริมฝีปากและปลายลิ้นพัวพันกันราวกับจุดไฟป่าขึ้นมา ทำให้เลือดของทั้งคู่ค่อย ๆ เดือดพล่าน
เนิ่นนานกว่าที่เขาจะผละออกเล็กน้อย ก่อนถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าว่า “ได้ไหม” เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ บนกายยังมีไอชื้นและกลิ่นหอมจาง ๆ ของครีมอาบน้ำ
“ยิงยิง มาถึงขั้นนี้แล้ว ผมแทบจะควบคุมตัวเองไม่ไหว คุณ… ยินดีรับผมไว้ไหม”
ขนตาของไต้ยิงสั่นไหวเล็กน้อย แต่นางไม่เอ่ยคำใด
โจวเฉวียนจึงถือว่านางยินยอม จุมพิตร้อนผ่าวไล้ไปตามกระดูกไหปลาร้าของนาง ไต้ยิงขมวดคิ้วอย่างอดกลั้น ไอร้อนจากร่างเขาทำให้นางมีน้ำตาคลอ ความรู้สึกนั้นราวกับเปลวเพลิงแผดเผาไปทั่วทั้งร่าง
“คุณยินดีอยู่เคียงข้างผม เป็นผู้หญิงของผมไหม”
“หนูไม่กล้า… พี่ชาย… พี่ลืมไปแล้วหรือว่าสวยหรานยังอยู่ ทั้งทีมแข่งต่างก็คิดว่าพี่กับเขาเป็นคู่กัน แล้วเราสองคนจะนับเป็นอะไรกัน”
ไต้ยิงปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง สะอื้นเป็นห้วง ๆ ทำให้ตัวเองดูน่าสงสารยิ่งขึ้น “เราทำแบบนี้ไม่ได้”
เมื่อได้ยินคำพูดของนาง โจวเฉวียนก็หยุดลงจริง ๆ
แม้ไต้ยิงจะแสร้งทำเป็นร้องไห้ แต่ขอบตาของนางก็ชื้นขึ้นมาจริง ๆ ประกายหยาดน้ำตาคลออยู่ในดวงตา ใครเห็นเข้าก็ต้องรู้สึกสงสาร