ยามเต้าซือชิงหยางมองเข้าไปในลาน
นายอำเภอหยางกู่สวี่ก็เดินออกมาพอดี
เผชิญหน้ากับสายตาของเต้าซือ สวี่เสี้ยนลิ่งยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยน
ถึงกับยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน
สำหรับเขา การจัดการคนตระกูลซีแค่นี้ไม่ต่างจากจัดการลูกไก่
อีกอย่าง ขุนนางใหญ่ตระกูลซีก็ตายไปแล้ว จะเก็บคนพวกนี้ไว้ทำไม?
เก็บไว้ให้ตัวเองขัดหูขัดตาหรือ?
ต้องรู้ว่า หากถอนหญ้าไม่ถอนราก สายลมวสันต์พัดมาเมื่อใด มันก็เติบโตขึ้นใหม่เมื่อนั้น!
สายตระกูลซีจะมีอะไรดีได้บ้าง?
นอกจากจะต้องกวาดล้างให้หมดสิ้นแล้ว ยังต้องกำจัดภัยแทนราษฎรด้วย!
เขาผงกศีรษะให้เต้าซือเล็กน้อย พลันนึกอะไรขึ้นมาได้
สวี่เสี้ยนลิ่งไม่สนใจอาภรณ์ที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด ก้าวตรงไปยังเรือนด้านหลังของตระกูลซี
สมุดบัญชี!
เจ้าสุนัขตระกูลซีต้องทิ้งหลักฐานเอาไว้แน่!
แต่จะปล่อยให้หลักฐานตกไปอยู่ในมือโจวฉู่ไม่ได้!
เมื่อวิ่งมาถึงเรือนด้านหลัง สวี่เสี้ยนลิ่งก็พลันชะงักงัน
โจวฉู่…
โจวฉู่ยืนรอเขาอยู่ที่นี่แล้ว
โจวฉู่ย่อมรู้ความคิดของสวี่เสี้ยนลิ่งดี
แต่บัญชีมากมายถึงเพียงนี้ เขาไม่มีเวลาตรวจสอบ
โจวฉู่ยื่นมือใหญ่กดลงบนไหล่ของสวี่เสี้ยนลิ่ง
กล่าวเพียงเรียบ ๆ ว่า
“ข้าไม่สนใจสิ่งอื่น…”
“เจ้าไปตรวจสอบให้ข้าทีว่าไอ้ตระกูลซีมันส่งเด็ก ๆ ไปที่ใด”
“ข้าให้เวลาเจ้าแค่วันเดียว จำไว้ มีเพียงวันเดียว”
สวี่เสี้ยนลิ่งกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อได้กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นจากกายโจวฉู่ ทั้งร่างก็สั่นเทาราวกับตะแกรงร่อน
“ขอคุณชายโจวโปรดวางใจ…”
“ข้าน้อยจะจัดการเรื่องนี้ให้ท่านพอใจแน่นอน!”
เมื่อเดินออกจากเรือนด้านหลัง โจวฉู่ก็เห็นเต้าซือชิงหยางยืนเหม่อลอยอยู่ตรงนั้นอีกครั้ง
ได้กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ทั้งยังเห็นกองเลือดเหนียวข้นอยู่ด้านใน โจวฉู่ก็พอเดาได้ว่าสวี่เสี้ยนลิ่งทำอะไรลงไป
เขาไม่ได้ใคร่รู้วิธีจัดการของสวี่เสี้ยนลิ่ง กลับเริ่มพิจารณาเต้าซือชิงหยางอย่างจริงจัง
“เต้าซือผู้นี้ช่างต่างจากคนทั่วไป…”
“ไม่รู้ว่าเติบโตมาจากที่ใด”
“หรือว่าเขาบำเพ็ญเต๋าอยู่ตรงนั้นมาตลอด?”
เต้าซือจะซื่อสัตย์ก็ส่วนซื่อสัตย์
สิ่งที่โจวฉู่ต้องการ เขาก็ยังต้องเอามาให้ได้
อย่างเช่นเคล็ดหลอมแก่นสารเป็นชี่นั้น
เขาอุตส่าห์เดินทางไปภูเขาหยางซาน
ทั้งยังได้รับบาดเจ็บ