เจอแล้ว!
ในที่สุดก็เจอแล้ว!
ขณะที่ขุนนางใหญ่ตระกูลซีค้นพบกล่องหยกใบนั้น
โจวฉู่ก็บุกสังหารมาถึงเรือนหลังแล้ว
แม้แต่หลี่ฉางเฉียงยังทำอะไรโจวฉู่ไม่ได้
นับประสาอะไรกับบ่าวไพร่ธรรมดาของตระกูลซีเหล่านี้
ใครถูกเขากระทบก็เจ็บ ใครถูกเขาตีก็ตาย
โจวฉู่ผู้ต่อกรกับลูกมังกรวารีได้ซึ่งหน้า
จะหวาดกลัวการรุมล้อมเพียงเท่านี้ได้อย่างไร?
ขุนนางใหญ่ตระกูลซีจ้องโจวฉู่ที่เดินเข้ามาอย่างเชื่องช้าเขม็ง
ใบหน้าของเขาพลันบิดเบี้ยวอย่างน่าสยดสยอง
“นี่เป็นเพราะเจ้าบีบคั้นข้า! ในเมื่อเจ้าไม่ยอมให้ข้ามีชีวิตอยู่!”
“วันนี้เจ้าก็อย่าหวังจะรอด!”
“เจ้าอยากบำเพ็ญมรรคมิใช่หรือ? วันนี้ข้าจะให้เจ้าได้เห็นอิทธิฤทธิ์ของเซียน!”
ขุนนางใหญ่ตระกูลซีกัดปลายนิ้วจนเลือดซิบ ก่อนล้วงกระดาษยันต์ในกล่องออกมา
“ไป! สังหารมันให้ข้า!”
อย่าดูถูกว่ากระดาษยันต์แผ่นนั้นบางเพียงชั้นเดียว
ยามดูดเลือดมันกลับน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
เพียงชั่วลมหายใจเดียว ริมฝีปากของขุนนางใหญ่ตระกูลซีก็ซีดขาว
แต่การเสียสละเพียงเท่านี้ก็คุ้มค่าแล้ว
ยันต์วิญญาณถูกกระตุ้น แสงเพลิงวาบขึ้น
อสรพิษเพลิงอันดุร้ายพลันทะยานขึ้นมา
ไม่เพียงลำตัวยาวหลายจั้ง รอบกายยังมีคลื่นเพลิงร้อนระอุโหมกระหน่ำ
แสงเพลิงสาดส่องมา ขุนนางใหญ่ตระกูลซีตื่นเต้นจนแทบคลุ้มคลั่ง
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ไป! เผามันให้ตาย!”
แต่ยังไม่ทันพูดจบ ทวนเล่มหนึ่งก็พุ่งมาถึงอย่างรวดเร็ว
เมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ โจวฉู่จึงลงมือทันที
เขาไม่มีทางปล่อยให้เจ้าซีผู้นี้มีเวลามากนัก
ฉึก—
ขณะที่ทวนแทงทะลุอกขุนนางใหญ่ตระกูลซี อสรพิษเพลิงอันดุร้ายก็พุ่งเข้าใส่โจวฉู่อย่างบ้าคลั่ง
ยันต์วิญญาณถูกกระตุ้นไปแล้ว มันย่อมไม่สนว่าขุนนางใหญ่ตระกูลซีตายหรือยัง