สะบัดคราบเลือดสกปรกบนมือจนหมด
โจวฉู่หันกลับไปมองนักพรตเฒ่าอีกครั้ง
คราวนี้โจวฉู่มั่นใจแล้วว่านักพรตเฒ่ามีฝีมือจริง
「ตามข้ามา」
นักพรตเฒ่าเดินตามหลังโจวฉู่มาติด ๆ
ในที่สุดก็ได้มาถึงรังโจร
ที่นั่นเป็นถ้ำหินขนาดใหญ่ซึ่งขุดเจาะเข้าไปในภูเขา
ไม่เพียงกว้างขวาง
ข้าวของเครื่องใช้ภายในก็มีครบครัน
ทั้งโต๊ะ เก้าอี้ ม้านั่ง ล้วนมีพร้อม
กระทั่งยังมีบ่อหินเก็บน้ำอยู่แห่งหนึ่ง
ดูออกว่าที่นี่คงถูกใช้เป็นฐานมานานพอสมควร
กล่าวได้ว่าเรื่องชั่วช้าทำนองนี้คงไม่ได้เพิ่งทำกันแค่วันสองวัน
นักพรตเฒ่าฝืนกลั้นกลิ่นคาวเลือดฉุนกึกที่ปะทะเข้ามา
สายตาจับจ้องร่างคนที่นอนแน่นิ่งอยู่กลางห้อง
นั่น...ยังพอนับว่าเป็นคนได้กระมัง...
แขนขาทั้งสี่แทบดูไม่ออกว่าเป็นแขนขาอีกต่อไป
พวกมันอ่อนปวกเปียกแนบติดอยู่กับพื้น
เลือดที่กระเซ็นรอบด้านยังแผ่เป็นรูปพัดอย่างสม่ำเสมอ
ดูราวกับถูกของบางอย่างทุบตีอย่างรุนแรง
ทว่าหน้าอกของคนผู้นั้นยังคงกระเพื่อมขึ้นลงแผ่วเบา
เมื่อเข้าไปดูใกล้ ๆ เต้าเสียชิงหยางก็เห็นเข็มเงินเรียวเล็กหลายเล่ม
ที่แท้ใช้เข็มเงินผนึกเส้นเลือดไว้...
มิน่าเล่าคนผู้นี้จึงยังมีชีวิตอยู่
นี่ก็เป็นฝีมือของโจวฉู่หรือ?
เฮ้อ...
เต้าเสียชิงหยางยังไม่ทันเอ่ยถาม
คนที่นอนอยู่บนพื้นกลับเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน
ระหว่างเอ่ยวาจา ร่างของคนผู้นั้นก็สั่นเทาไม่หยุด
「โจว...โจวฉู่...」
「เจ้ากล้าลงมือกับข้าหรือ? รู้หรือไม่ว่าข้างบนข้ามีคนหนุนหลัง...」
「เจ้าลงมือกับข้า...เจ้าก็ต้องตาย!!」
「แค่ก...แค่ก...นายท่านของข้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียร...」
แม้เสียงของคนผู้นั้นจะแผ่วเบาราวเสียงยุง
แต่สำหรับเต้าเสียชิงหยาง กลับดังสนั่นประหนึ่งเสียงฟ้าร้อง