ซูหว่านเห็นว่ากู้เยี่ยนจือไม่มีทีท่าจะจอดรถ จึงได้แต่เก็บอารมณ์ตามเขาไป
รถโรลส์-รอยซ์แฟนธอมสีดำทะลวงม่านหิมะ ขับเข้าสู่คฤหาสน์ส่วนตัวหลังหนึ่ง
พนักงานเสิร์ฟในชุดทักซิโด้ก้มตัวเปิดประตูรถ
ก้าวลงจากรถเข้าสู่โถงคฤหาสน์ พนักงานนำทางพวกเขาเดินผ่านทางเดินหรูหรา ไปถึงห้องจัดเลี้ยงขนาดย่อมในตัวตึก
เพดานโดมของห้องจัดเลี้ยงห้อยระย้าด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลสามชั้น ประดับด้วยแท่งปริซึมนับพันที่กระจายแสงเป็นประกายดุจละอองดาว สะท้อนวาววับ
ข้างตู้ไวน์สลักลายโรสโกลด์ มีบุรุษหนุ่มสามคนนั่งอยู่แล้ว ซอมเมอลิเย่ร์ในเสื้อกั๊กสีเทากำลังผสมเครื่องดื่มให้พวกเขา
“เยี่ยนจือ มาแล้วหรือ” ชายคนหนึ่งทักทายอย่างอบอุ่น
“ท่านนี้คือคุณนายกู้สินะ! พบครั้งแรก ยินดีที่ได้รู้จัก” ชายหนุ่มสังเกตเห็นซูหว่าน แววตาฉายแววยินดีเป็นมิตร
“สวัสดีค่ะ ฉันซูหว่าน”
“ยินดีต้อนรับครับ ผมเหอหยาง เพื่อนสนิทของเยี่ยนจือ และเป็นเจ้าภาพจัดงานเลี้ยงคืนนี้”
ซูหว่านจำชื่อนี้ได้ เขาคือลูกชายคนรองของตระกูลเหอเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ในประเทศ