เธอตามไปต่างประเทศด้วย คิดว่าเขาคงต้องปลอบโยนเสิ่นหว่านเยียนอย่างเต็มที่แน่
ตอนนั้นเอง เงาร่างหนึ่งที่มีผมขาวดั่งเงินยวงก้าวขึ้นมาจากทางห้องดอกไม้ คือคุณย่ากู้
"หว่านหว่าน มาแล้วหรือ"
"คุณย่า" ซูหว่านรู้สึกสนิทใจกับคุณย่ากู้ หลังจากแต่งงานท่านก็ดีกับเธอมาตลอด
"โอ๋! อิงอิงโตขนาดนี้แล้ว! ทวดอุ้มไม่ไหวแล้วล่ะ!" คุณย่ากู้มองหลานสาวด้วยสายตาเอ็นดู
หลังจากเดินทาง 18 ชั่วโมง ซูหว่านรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง ลูกสาวกำลังเล่นกับคุณย่าและคุณยาย เธอจึงไม่สะดวกเข้าไปกวน หลังจากอาบน้ำจึงพักอยู่ในห้อง
ห้าทุ่ม ลูกสาวยังมีพลังเหลือล้น ซูหว่านฝืนงัวเงียไปเล่นกับเธอในห้องนั่งเล่นชั้นสอง ครู่ต่อมา กู้เยี่ยนจือก็เดินเข้ามา เขาสวมชุดนอนผ้าฝ้ายสองชิ้น เมื่อนั่งลง กู้อิงก็คลานขึ้นตักเขา "พ่อจ๋า เล่นกับหนูหน่อยนะ!"
"เอาสิ อยากให้พ่อเล่นอะไรจ๊ะ"
"เล่นต่อบล็อก"
กู้เยี่ยนจือเล่นต่อบล็อกกับลูกสาวอย่างใจเย็น ซูหว่านนั่งดูอยู่ข้าง ๆ ความง่วงโถมท้น ไม่นานก็ซบลงบนโซฟาหลับไป
งัวเงียอยู่ครู่หนึ่ง ลูกสาวสะกิดเธอ สติเธอจึงกลับมา ลูกสาวกำลังส่งเสียงเบา ๆ "พ่อคะ พ่ออุ้มแม่ไปนอนที่ห้องได้ไหม"