คำพูดของเพื่อนรักทำให้ซูหว่านตกอยู่ในภวังค์ความคิด ตอนนี้เธอไม่มีเงื่อนไขที่เอื้อต่อการแย่งสิทธิ์เลี้ยงดูบุตรจริง ๆ
“ฉันนะ! เป็นคนสนับสนุนให้คืนดีกัน ไม่ใช่เลิกกัน ผู้ชายฐานะอย่างกู้เยี่ยนจือ เจ้าชู้บ้างต้องมีอยู่แล้ว ทำใจให้กว้างหน่อย อย่าเก็บมาคิดมากจนทำให้ตัวเองเครียด หรือไม่ก็... มีลูกชายให้เขาอีกสักคน?” เซียวเยว่ขยับตัวเข้ามาใกล้และเสนอความคิดให้
ซูหว่านเงยหน้าขึ้นแล้วยิ้ม “ไม่มีเขา ฉันจะใช้ชีวิตได้ดีกว่า”
โทรศัพท์ของซูหว่านดังขึ้น เธอลุกออกมารับสาย “ฮัลโหล! พี่ลู่”
“หว่านหว่าน ตอนนี้ว่างไหม? มาที่ตึกแล็บประชุมหน่อย”
“ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้” ซูหว่านตอบรับ
การประชุมนี้ ดอกเตอร์หลี่เป็นผู้นำด้วยตนเอง เรียกรวมห้องปฏิบัติการที่จัดตั้งโดยสถาบันวิจัยการแพทย์แห่งชาติ ด้วยฐานะปรมาจารย์ด้านการแพทย์ จึงมีผู้ตอบรับเข้าร่วมมากมาย
ตอนที่ซูหว่านมาถึงการประชุม ลู่เชวี่ยโบกมือเรียกให้เธอมานั่งข้างกาย ขณะนั้น ซูหว่านเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยสี่หน้า นั่นคือเพื่อนร่วมชั้นสมัยเรียนมหาวิทยาลัยการแพทย์เมือง A ของเธอ
เธอลาออกตอนเปิดเทอมปีสอง ช่วงนั้นเธอเพิ่งตั้งครรภ์ ต่อมาก็คลอดลูกสาว ในสายตาคนนอก ต่างคิดว่าเธอจมอยู่กับครอบครัว
เมื่อเห็นเธอปรากฏตัวในห้องประชุม เพื่อนร่วมชั้นหลายคนแสดงสีหน้าประหลาดใจและคลางแคลง
หลังการประชุมจบ ซูหว่านรีบกลับไปรับลูกสาว หลี่กั่วกั่ว เพื่อนร่วมชั้นวิ่งตามมาเรียกเธอ “ซูหว่าน ไม่เจอกันนาน เกือบหกปีแล้วใช่ไหม!”