ซูหว่านตอบอย่างถ่อมตัว "ฉันอาศัยการสั่งสมจากงานวิจัยพื้นฐานระยะยาว บวกกับบันทึกที่พ่อทิ้งไว้ให้ แล้วก็อ้างอิงตามผลรายงานของห้องปฏิบัติการการแพทย์แนวหน้าหลายแห่งทั่วโลกถึงเสนอแนวคิดนี้ค่ะ"
"ดีมาก ดีมาก การเรียนไม่มีที่สิ้นสุด ซูหว่าน ทฤษฎีนี้ของเธอทำให้ฉันทึ่งมาก"
ทั้งสองคนคุยกันต่อเนื่องสองชั่วโมง คุณหมอหลี่มีประชุมต้องเข้า ตอนจะไปก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจังและห่วงใย "ซูหว่าน ห้องปฏิบัติการนี้ต้องตั้งขึ้นมาให้ได้ ฉันจะสนับสนุนเธอเต็มที่เลยนะ เธอจะเก่งกาจไม่แพ้พ่อของเธอเลย"
ซูหว่านกับลู่เชวี่ยคุยต่ออีกสองชั่วโมง จนกระทั่งถึงเวลาไปรับลูกสาวเลยหยุด
ลู่เชวี่ยรับปากอย่างหนักแน่น "เรื่องตั้งห้องปฏิบัติการมองไว้ที่ผมเถอะ"
รับตัวลูกสาวกลับมาแล้ว ซูหว่านพาลูกไปเดินเล่นที่ห้างใกล้บ้าน จะซื้อเสื้อผ้าต้นฤดูใบไม้ผลิให้ลูกสักหน่อย
ซูหว่านจูงมือลูกสาวพึ่งออกมาถึงโถงใหญ่ ก็เห็นร่างสะดุดตาร่างหนึ่ง เป็นเสิ่นหว่านเยียน เธอเดินมากับผู้ช่วยอยู่ในฝูงชน ดูดสายตาของเพศตรงข้ามรอบข้างไม่น้อย
มองดูของในมือผู้ช่วย คล้ายจะเป็นของใช้ในชีวิตประจำวัน ซูหว่านขมวดคิ้ว เสิ่นหว่านเยียนย้ายมาอยู่แถวละแวกบ้านเธอแล้วหรือ
คงเป็นกู้เยี่ยนจือให้เธอย้ายมามั้ง อย่างนี้ก็สะดวกที่พวกเขาจะแอบพบกัน
ซูหว่านรีบจูงลูกสาวเดินเร็ว ๆ จากไป ไม่อยากให้ลูกเห็นเธอ
"หมาหมา หมาหนาน่ารักจังเลยจ้ะ! แม่คะ หนูขอเลี้ยงสักตัวได้ไหมคะ" กู้อิงมองเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ จูงหมาตัวหนึ่งเดินผ่านไปด้วยสายตาเปี่ยมความปรารถนา
ก่อนหน้านี้ซูหว่านกลัวลูกจะโดนกัด เลยไม่ได้ซื้อให้ลูกไม่ว่าจะยังไง จนหลัง ๆ ได้ยินลูกบอกว่าที่บ้านเสิ่นหว่านเยียนเลี้ยงไว้ตัวหนึ่ง ลูกพูดมาตลอดว่าอยากไปดู
ซูหว่านลูบหัวเล็ก ๆ ของลูก "แน่ใจนะว่าอยากเลี้ยง"
"แน่ใจคะ" กู้อิงพยักหน้าหงึกหงัก
ซูหว่านพยักหน้า "ได้สิ เดี๋ยวแม่พาไปเลือกตัวที่ชอบ"