เดิมทีเธอก็เกลียดเขาเข้ากระดูกดำ ฟันลงไปคำหนึ่งจึงเต็มไปด้วยความแค้นและความชิงชัง ชั่วพริบตาเธอก็ได้กลิ่นคาวเลือดในปาก
กู้เยี่ยนจือขมวดคิ้วแน่นแล้วปล่อยเธอ ซูหว่านฉวยโอกาสนั้นวิ่งกลับเข้าห้องของตัวเอง ปิดประตูและลงกลอน
ใต้แสงไฟ กู้เยี่ยนจือมองดูรอยฟันเป็นแถวจนเลือดซิบที่หลังมือ ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ในนัยน์ตามีไอเย็นเยียบแผ่ออกมา
ซูหว่านกลับถึงห้องแล้วยังคงหอบหายใจเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าแม้กู้เยี่ยนจือจะมีเสิ่นหว่านเยียนอยู่แล้ว แต่นั่นก็ไม่ใช่อุปสรรคที่เขาจะแตะต้องเธอในบ้าน หรืออาจเป็นเพราะจิตใจที่ผิดเพี้ยนของเขา อยากเห็นผู้หญิงสองคนคลั่งไคล้เขาจนแทบลืมตัว
ในตอนนี้ ในใจซูหว่านมีเพียงความคิดเดียว
รีบหย่าให้เร็วที่สุด
เช้าวันรุ่งขึ้น ซูหว่านจูงมือลูกสาวลงบันไดมา กู้เยี่ยนจือยืนรับโทรศัพท์อยู่ที่หน้าประตู เมื่อเห็นลูกสาววิ่งเข้ามาหา เขาก็หรี่ตายิ้ม แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นซูหว่าน รอยยิ้มนั้นพลันเลือนหายไป ในเวลาเดียวกันแววตาก็ยิ่งเย็นชาขึ้นหลายส่วน
สายตาของซูหว่านตกลงที่หลังมือของเขา ตรงจุดที่เธอกัดไว้เมื่อคืนยังคงเห็นรอยแผลเป็นทางฟันสองแถวได้ชัดเจน
กู้เยี่ยนจืออุ้มลูกสาวก้าวพ้นธรณีประตูไป เห็นชัดว่าไม่อยากให้เธอไปส่งด้วย