"คุณลู่? ลูกของคุณก็เรียนที่นี่เหมือนกันเหรอคะ?" ซูหว่านถามด้วยความสงสัย
"ผมมารับหลานสาวครับ" ลู่เซียวตอบพลางยิ้ม
เวลา 16:20 น. ลู่เซียวและซูหว่านเดินเข้าไปในบริเวณรับเด็กทีละคน พวกเขาเห็นกู้อิงกับเด็กหญิงลูกครึ่งคนหนึ่งกำลังจับมือกันเล่นอย่างร่าเริง
"แม่จ๋า!"
"คุณลุง!" เด็กน่ารักทั้งสองวิ่งตรงมาหาพวกเขา ซูหว่านกอดลูกสาวไว้ ในขณะเดียวกันก็เห็นเด็กหญิงลูกครึ่งวิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของลู่เซียว
"ที่แท้พวกเธอก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนเดียวกันนี่เอง!" ซูหว่านพูดพร้อมรอยยิ้ม
"เวยเวยอันเป็นเพื่อนสนิทของหนูค่ะ" กู้อิงพูดอย่างดีใจ
"อืม!" ซูหว่านก็ยิ้มเช่นกัน ลู่เซียวเคยช่วยชีวิตเธอไว้ บุญคุณนี้เธอจะจดจำไปตลอดชีวิต
ขณะนั้นเอง กู้อิงก็หันไปตะโกนด้วยความตื่นเต้นว่า "ปะป๊า ปะป๊า!"
ซูหว่านชะงัก หันไปมองในฝูงชน เห็นกู้เยี่ยนจือกำลังเดินเข้ามา กู้อิงวิ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเขา กู้เยี่ยนจืออุ้มลูกสาวขึ้นแล้วเดินมาหาลู่เซียว
กู้เยี่ยนจือมองลู่เซียวด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความเป็นห่วง "คดีของน้องสาวคุณยังมีทางผ่อนหนักผ่อนเบาบ้างไหม?"
ลู่เซียวส่ายหน้า
"ถ้าผมช่วยอะไรได้ก็บอกมาเถอะ"
ลู่เซียวยิ้มด้วยความขอบคุณ "อืม ผมไปก่อนนะครับ"
ซูหว่านบังเอิญได้ยินบทสนทนาของพวกเขาพอดี เธอมองไปยังร่างของลู่เซียวที่กำลังอุ้มหลานสาวพลางคิดในใจว่า หรือว่าจะเป็นเพราะน้องสาวของลู่เซียวก่ออาชญากรรม? เลยส่งหลานสาวมาให้เขาเลี้ยงดู?
"แม่จ๋า! พวกเราไปกันเถอะ!" เสียงของกู้อิงดังขึ้น
ซูหว่านได้สติกลับมา เห็นกู้เยี่ยนจือกำลังมองมาที่เธอ ซูหว่านยิ้มให้ลูกสาว "ไปกันเถอะ!"