สองทุ่มตรง
กู้เยี่ยนจือจูงมือลูกสาวเข้าบ้าน ซูหว่านมองดูลูกสาวที่รวบผมเปียสองข้าง กระโดดโลดเต้นเข้ามา ในมือมีตุ๊กตากระต่ายน้อยสีชมพูเพิ่มมาอีกตัว
ซูหว่านเพิ่งเข้าไปใกล้ อยากจะกอดเธอ
กู่อิงก็ยื่นมือน้อยสองข้างผลักเธอออกทันที ทำปากยื่นจ้องเขม็ง "ฮึ หนูไม่อยากให้แม่กอดหนู"
มือที่ยื่นออกไปของซูหว่านแข็งค้าง ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งย่อตัวลง เรียกเธออย่างอ่อนโยน "อิงอิง"
กู่อิงเม้มปากน้อย สีหน้า委屈ซุกกายในอ้อมแขนพ่อ ดวงตาแดงก่ำ
ในอกซูหว่านขื่นขม ลูกสาววัยห้าขวบถูกเสิ่นหว่านเยียนแอบล้างสมองมาสามปี เป็นความผิดของเธอ โทษลูกสาวไม่ได้
ซูหว่านรู้สึกจุกที่ลำคอ หันไปบอกพี่หยาง "พี่หยาง อีกสักครู่ช่วยอาบน้ำให้อิงอิงที"
"ได้ค่ะ คุณผู้หญิง" พี่หยางพยักหน้า
ซูหว่านเดินออกไป ในห้องนั่งเล่นก็มีเสียงหัวเราะร่าเริงของลูกสาวและเสียงรักใคร่ทุ้มต่ำมีเสน่ห์ของกู้เยี่ยนจือดังขึ้นมา
สื่อหลายสำนักใช้คำว่าคลั่งรักลูกสาวมาบรรยายกู้เยี่ยนจืออยู่บ่อยครั้ง ข้อนี้ซูหว่านเห็นด้วย!
หากจะบอกว่าใครคือคนที่กู้เยี่ยนจือรักมากที่สุดในโลกใบนี้ ลูกสาวคืออันดับหนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย
ซูหว่านพิงกรอบประตู จมดิ่งสู่ห้วงความทรงจำ
แปดปีก่อน กู้เยี่ยนจือประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ขั้นสาหัส โคม่าในโรงพยาบาลของพ่อเธอนานหนึ่งปี ซูหว่านที่แอบชอบเขาไม่พูดพร่ำทำเพลง หยุดเรียนหนึ่งปีอยู่เคียงข้างดูแลอย่างใกล้ชิด
หลังกู้เยี่ยนจือฟื้น เขาตอบรับคำสารภาพรักของเธอ ท่ามกลางการคัดค้านอย่างรุนแรงของแม่กู้เยี่ยนจือ กู้เยี่ยนจือก็ยังคงแต่งงานกับเธอ หนึ่งปีให้หลัง การเกิดของลูกสาวน่าจะทำให้ชีวิตสมรสสมบูรณ์มากยิ่งขึ้น
ปีที่ลูกสาวอายุสองขวบ การเดินทางไปต่างประเทศที่ถี่ขึ้นของกู้เยี่ยนจือกับการต่อต้านอย่างไม่มีสาเหตุของลูกสาวก็เริ่มปรากฏให้เห็น
เธอใช้เวลาสองปีกว่าจะรู้ตัวช้าเกินไปว่า มีผู้หญิงอีกคนมาสวมบทบาทเป็นแม่ให้ลูกสาวอยู่ข้างกาย
เสิ่นหว่านเยียน นักเปียโนชื่อดังระดับโลก อัจฉริยะแห่งวงการศิลปะ รักแรกของกู้เยี่ยนจือ
บัดนี้ ก็เป็นคุณอาหว่านที่ลูกสาวทั้งชื่นชมและรักใคร่
กู้เยี่ยนจือไม่เคยพูดว่าเสียใจที่แต่งงานกับเธอ แต่พฤติกรรมของเขาในช่วงสองปีนี้กำลังฟ้องว่าเขาไม่พอใจชีวิตสมรส
ซูหว่านลงไปชั้นล่างเพื่อดื่มน้ำ เพิ่งเลี้ยวผ่านทางเดิน ได้ยินกู้เยี่ยนจือกำลังรับโทรศัพท์
"อืม ฉันรู้แล้ว จะกำชับให้เธอแปรงฟัง"
"ทายาที่นิ้วด้วยนะ รักษาตามที่หมอสั่ง อย่าดื้อ"
ซูหว่านกระตุกยิ้มที่มุมปาก เขากำลังคุยกับเสิ่นหว่านเยียนอยู่
เสิ่นหว่านเยียนเป็นห่วงเตือนเรื่องแปรงฟังลูกสาว ไม่ยากที่จะเดาว่าอาหารมื้อค่ำนี้อยู่กับเธอ และลูกสาวก็กินของหวานอีกแล้ว
นี่คือหนึ่งในวิธีปกติที่เสิ่นหว่านเยียนใช้เอาใจลูกสาว
เรื่องนี้ กู้เยี่ยนจือก็ปล่อยให้เธอทำตามสบาย ไม่สนใจควบคุม
"นอนเร็ว อย่านอนดึก วางสายนะ" กู้เยี่ยนจือพูดจบ วางสายเตรียมลงไปชั้นล่าง
เขาหันมาเห็นซูหว่าน ใบหน้าหล่อเหลาชะงักแข็งไปสองสามวินาทีแล้วพูดว่า "คืนนี้คุณนอนกับอิงอิงก่อนนะ ผมมีประชุมทางวิดีโอตอนค่ำ อาจจะเลิกดึก"
กู้เยี่ยนจือมองปฏิทิน ขมวดคิ้วเล็กน้อย "วันนี้วันที่แปด"
"ประชุมทางวิดีโอเสร็จแล้ว ผมจะมาที่ห้องคุณ" กู้เยี่ยนจือทิ้งคำพูดนี้แล้วเดินจากไป
วันที่แปด วันที่ต้องอยู่ร่วมห้อง
ครั้งหนึ่ง เธอเคยบ่นตัดพ้อร้องไห้ กู้เยี่ยนจือรับปากรับประกันความต้องการร่วมหลับนอนเดือนละสี่ครั้งของเธอ กระทั่งกำหนดวันตายตัว ทุกวันที่หนึ่ง แปด สิบหก ยี่สิบหกของเดือน ขอเพียงเขาอยู่บ้าน ก็ต้องปฏิบัติหน้าที่สามีภรรยา
"วันนี้ฉันเหนื่อย เปลี่ยนวันเถอะ!" ซูหว่านพูดกับแผ่นหลังที่กำลังเดินลงไปประโยคหนึ่ง
คืนนั้น พี่หยางอุ้มกู่อิงที่อาบน้ำแล้วเข้ามาในห้อง ซูหว่านถือหนังสือการ์ตูนเล่มโปรดของเธอรออยู่
"อิงอิง มา คุณแม่เล่านิทานให้ฟัง" ซูหว่านยิ้มอ่อนให้ลูกสาว
กู่อิงเงยหน้าบอกพี่หยาง "พี่คะ หนูอยากได้เจ้าไดโนเสาร์น้อย"
"จ้ะ พี่จะไปเอามาให้" พี่หยางออกไปหา
ซูหว่านอดทนรอลูกสาวคลานเข้ามา กู่อิงกอดตุ๊กตาไดโนเสาร์ตัวหนึ่งคลานมาข้างกายเธอ ไดโนเสาร์เป็นของที่ลูกสาวกอดกลับมาจากต่างประเทศตอนวันเกิดอายุสี่ขวบ
เสิ่นหว่านเยียนเป็นคนให้ ตอนนี้กลายเป็นของรักของหวงที่นางต้องกอดทุกครั้งเวลานอน
ใต้แสงไฟ ลูกสาวที่อาบน้ำแล้วหอมฟุ้ง นับแต่หัวจรดเท้าล้วนนุ่มนิ่มหอมละมุน
ซูหว่านอดใจไม่ไหว จูบลงบนศีรษะน้อย ๆ ของเธอ
ไม่คิดว่ากู่อิงยื่นมือผลักเธอออก "ไม่เอาแม่จูบ"
อกของซูหว่านบีบรัด
"อิงอิง!"
"แม่ไม่เคยอยู่กับหนูเลย ไม่ซื้อของอร่อยให้หนู แล้วก็ไม่ชอบหนู ฮึ หนูก็ไม่อยากชอบแม่แล้ว" กู่อิงกอดอกน้อย เม้มปากยื่น
หัวใจของซูหว่านเจ็บแปลบ ยื่นมืออยากลูบไล้เธอ ปลอบประโลมเธอ
ซูหว่านมองลูกสาว ยิ่งทำให้กู่อิงโมโห ราวกับถูกทำ委屈อย่างใหญ่หลวง ส่งเสียงร้องไห้ออกมาดังแว้ด "คุณพ่อ หนูเอาคุณพ่อ หนูอยากให้คุณพ่ออยู่กับหนู"
ไม่นานนัก ร่างสูงเพรียวของกู้เยี่ยนจือก็ผลักประตูเข้ามา ร่างน้อยของกู่อิงลุกคลานแล้ววิ่งไปหาเขา กู้เยี่ยนจืออุ้มขึ้นมาก็ถามอย่างอ่อนโยน "ลูกรัก เป็นอะไรครับ"
"หนูจะนอนกับคุณพ่อ หนูไม่นอนกับแม่" กู่อิงถูไถอ้อมกอดของกู้เยี่ยนจือ ออดอ้อนดิ้นน้อย ๆ
กู้เยี่ยนจือขยี้ศีรษะน้อยของเธอ หัวเราะเบา ๆ "งั้นคุณพ่อมานอนกับเราสองคน"
กู่อิงพยักหน้าน้อย เป็นเชิงตกลง
ซูหว่านขยับที่ว่างให้นิดหน่อยให้สองพ่อลูก ถึงตอนนั้นเจ้าตัวน้อยก็ยอมคลานเข้าไปในผ้าห่มอย่างว่าง่าย กู้เยี่ยนจือนอนลงอีกด้าน กางแขนให้ลูกสาวนอนซบในวงแขน
แขนของเขายาวมาก ไหล่ของซูหว่านถูกปลายนิ้วเขาแตะ สาวตัวแข็งทื่อขยับไปชิดขอบเตียง
กู่อิงส่งเสียงคล้ายลูกแมวไม่กี่ครั้ง ซุกกายในอ้อมอกอบอุ่นของพ่อแล้วหลับตาลง
ซูหว่านก็หลับตาลงเช่นกัน อดทนรอให้กู้เยี่ยนจือออกไป
ประมาณยี่สิบนาที กู่อิงหลับแล้ว กู้เยี่ยนจือดึงแขนออก เขาห่มผ้าให้ลูกสาว ก้มลง จูบที่ศีรษะของเธอ
ซูหว่านรู้ว่าเป็นนิสัยของเขาที่จะจูบเธอด้วย เธอพลิกตัวหันหลังให้
ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินออกไป ซูหว่านถึงได้พลิกตัวกลับ ยื่นมือดึงร่างน้อยของลูกสาวมากอดไว้ในอ้อมกอด
มือน้อยของกู่อิงคลำมาทางนี้ ก็เหมือนตอนเด็ก ๆ ลูบแก้มของเธอเพื่อหาความรู้สึกปลอดภัย แก้มนิ่ม ๆ ซุกเข้ามาในอ้อมอก
ซูหว่านแนบหน้าผากบนหน้าผากลูกสาว นี่คือแก้วตาดวงใจของเธอ เป็นสมบัติล้ำค่าที่เธอตั้งท้องสิบเดือน แลกด้วยชีวิตครึ่งหนึ่ง
ในการแต่งงานครั้งนี้ สิ่งเดียวที่เธออยากพาไป ก็คือลูกสาว
เสิ่นหว่านเยียนอยากได้ตำแหน่งคุณนายกู้ เธอให้ได้ แต่อยากแย่งชิงลูกสาวของเธอ เธอไม่มีทางยอมเด็ดขาด