ใจของซูหว่านเจ็บแปลบ แม้จะบอกว่าไม่แคร์แล้ว แต่ความโกรธก็ยังมีอยู่เสมอ
ครั้งนี้ ซูหว่านไม่มีทางยอมให้ลูกสาวไปต่างประเทศกับพวกเขาเด็ดขาด และยิ่งจะไม่ให้โอกาสเสิ่นหว่านเยียนเข้าใกล้หรือล้างสมองลูกสาว
ค่ำวันนั้น กู้เยี่ยนจือกินข้าวที่บ้าน ลูกสาวก็คอยคลอเคลียเขา ซูหว่านไม่อยากเข้าใกล้เท่าไร กินข้าวเสร็จ ซูหว่านไปอาบน้ำตอนสองทุ่มครึ่ง พอเธอออกมาตามหาลูกสาวอยู่สักพัก ถึงได้ยินเสียงลูกสาวอยู่ในห้องของกู้เยี่ยนจือ
ซูหว่านกำลังจะเปิดประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงร่าเริงของลูกสาวดังขึ้น
“คุณป้าเสิ่น ออกไปต่างประเทศแล้วเหรอคะ”
“จ้ะ คุณป้าเพิ่งมาถึงวันนี้เอง คิดถึงอิงอิงเหมือนกันนะ!”
“เดี๋ยวเราก็ได้เจอกันแล้วค่ะ คุณพ่อบอกว่าอีกสองวันจะพาหนูไปหา”
“อืม งั้นคุณป้าจะเตรียมของขวัญไว้ให้ก่อน เตรียมชุดกระโปรงคริสต์มาสสวย ๆ รอหนูนะ!”
“หนูอยากได้ชุดเจ้าหญิงหลาย ๆ ชุด แล้วก็มงกุฎสวย ๆ ด้วย”
“ได้เลย คุณป้าเตรียมให้ล่วงหน้าหมดเลย แล้วก็เค้กครีมร้านโปรดที่หนูชอบ คุณป้าสั่งไว้ให้แล้ว” เสียงเอ็นดูของเสิ่นหว่านเยียนดังมา
ซูหว่านพิงหลังประตู รอให้ลูกสาวคุยกับเสิ่นหว่านเยียนเสร็จ
“วางสายก่อนนะ” เสียงกู้เยี่ยนจือดังขึ้น
“อืม งั้นฉันรอพวกคุณนะ!”
“อิงอิงบ๊ายบาย รักหนูนะจ๊ะ!” เสิ่นหว่านเยียนพูดภาษา D ทิ้งท้าย
“หนูก็รักคุณป้าเหมือนกัน!” เสียงอ้อแอ้ของกู่อิงพูดภาษา D ได้ชัดถ้อยชัดคำ
ฟังความสนิทสนมระหว่างลูกสาวกับเสิ่นหว่านเยียน อกของซูหว่านก็เจ็บแปลบจนหายใจไม่ออก พอเธอผลักประตูเข้าไป ใบหน้าก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแล้ว
“อิงอิง”
“คุณแม่ หนูกับคุณพ่อจะไปเที่ยวต่างประเทศกันแล้ว คุณแม่จะไปด้วยกันไหมคะ!” กู่อิงเงยหน้าน้อย ๆ ถามอย่างจริงจัง
ในใจดวงน้อยของกู่อิง เธออยากให้ทุกคนที่ดีกับเธอและรักเธอมาเล่นด้วยกัน
“อิงอิง แม่ขอคุยกับพ่อสักครู่ หนูไปเล่นห้องของเล่นก่อนได้ไหม” ซูหว่านลูบศีรษะลูกสาวถาม
กู่อิงพยักหน้าน้อย ๆ “อืม! ก็ได้!” พูดจบ เธอก็วิ่งออกจากประตูไป เสียงพี่หยางดังอยู่ข้างนอก “อิงอิง ป้าหั่นผลไม้ไว้แล้ว มา吃นะจ๊ะ!”
ซูหว่านปิดประตูห้อง เธอเงยหน้ามองใต้โคมระย้าคริสตัล กู้เยี่ยนจือกำลังดึงเนคไทให้คลายออก นั่งพิงบนโซฟา เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตถึงเม็ดที่สาม ยังมีคราบแยมสตรอว์เบอร์รีที่ลูกสาวเปื้อนก่อนกินข้าวติดอยู่
“เราคุยกันหน่อย” ซูหว่านเป็นฝ่ายเปิดปากก่อน
กู้เยี่ยนจือก็เหมือนกำลังรอให้เธอเปิดปาก สายตาจับจ้องมาที่เธอ
“ครั้งนี้ฉันไม่แนะนำให้คุณพาอิงอิงไปต่างประเทศ ถ้าคุณอยากไปฉลองคริสต์มาสกับคุณแม่และคุณย่าของคุณ ขอให้คุณไปคนเดียวเถอะ ฉันอยากให้อิงอิงอยู่เมืองไทยกับฉัน” ซูหว่านพูด
“คุณย่ากับคุณแม่ของผมไม่ได้เจออิงอิงมาสักพักแล้ว ไปกลับแค่สิบวันเท่านั้นเอง” กู้เยี่ยนจือโต้แย้งเบา ๆ
หน้าอกของซูหว่านกระเพื่อมขึ้นลง มองเขา
กู้เยี่ยนจือหรี่ตาลงนิด ๆ “คุณไปด้วยก็ได้”
ซูหว่านกำหมัดแน่น หรี่ตาถาม “ฉันไปได้ แต่คุณทำได้ไหมที่จะให้ผู้หญิงคนนั้นอย่างเสิ่นหว่านเยียนอยู่ห่างจากลูกสาวของฉัน”
กู้เยี่ยนจือเอื้อมมือไปดึงเนคไทที่คลายอยู่แล้วอีก ท่าทางนี้หมายความว่าเขาเริ่มรำคาญแล้ว
“เธอไม่ได้มีเจตนาร้ายอะไรกับอิงอิง คุณไม่ต้องระวังเธอขนาดนี้” กู้เยี่ยนจือขมวดคิ้วแล้วลุกขึ้น
ร่างของซูหว่านสั่นสะท้าน
“ได้ ฉันจะไปต่างประเทศกับลูกสาว ไม่ว่าคุณกับเสิ่นหว่านเยียนจะมีความสัมพันธ์อะไรกันก็ตาม ขอให้เธออยู่ห่างจากลูกสาวของฉัน”
แม่สามีและคุณย่าตระกูลกู้พำนักอยู่ต่างประเทศตลอดทั้งปี นับจากครั้งล่าสุดที่กู้เยี่ยนจือไปเยี่ยมพวกท่านคือเดือนสิงหาคม ดังนั้น เธอห้ามไม่ให้เขาไปเยี่ยมผู้ใหญ่ไม่ได้ ทำได้เพียงไปด้วย
ซูหว่านกดความโกรธไว้แล้วกลับเข้าห้อง คราวนี้ มือถือของเธอดังขึ้น
ซูหว่านมองเบอร์ต่างประเทศที่โทรเข้ามา เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเอื้อมมือรับ “ฮัลโหล!”
ปลายสายเป็นเสียงผู้ชายทุ้มน่าฟัง “หว่านหว่าน คิดยังไงบ้าง ตัดสินใจเข้าร่วมแผนรึยัง”
ซูหว่านเดาออกว่าใครเป็นคนโทรมา เธอพูดอย่างเสียใจ “ขอโทษด้วยค่ะ ศิษย์พี่เจียง ฉันมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ”
“ผมสืบเรื่องการแต่งงานของคุณแล้ว สามีคุณนอกใจแล้ว แถมลูกสาวก็ไม่ได้สนิทกับคุณ ที่จริงคุณตัดใจทิ้งครอบครัวไปอุทิศตัวให้วิทยาศาสตร์ได้เลย ด้วยพรสวรรค์ของคุณ ต้องประสบความสำเร็จอย่างมากแน่”
ซูหว่านรู้สึกขอบคุณ “ขอบคุณศิษย์พี่เจียงที่หวังดี ฉันมีแผนของตัวเอง”
“คุณอยากดึงใจสามีคืนมาเหรอ” ปลายสายถอนหายใจเบา ๆ
“ไม่ ฉันแค่อยากดูแลลูกสาว”
“ได้ ยังไงเราก็คงได้เจอกันอีก”
“แน่นอนค่ะ!” ซูหว่านยิ้ม ในใจร้องเรียก ศิษย์พี่เจียงม่อ
เจียงม่อเคยร่วมงานกับพ่อของเธอ ในช่วงหลายปีมานี้ เขาดูแลเธอเป็นพิเศษ เป็นเหมือนพี่ชายของเธอ
ตอนนี้ เธอตัดสินใจจะทำทุกวิถีทางเพื่อซ่อมความสัมพันธ์กับลูกสาว เธอไม่มีทางยอมให้ลูกสาวไปใช้ชีวิตกับแม่เลี้ยงอย่างเสิ่นหว่านเยียนเด็ดขาด คืนนั้น ซูหว่านบอกลูกสาวว่าจะไปต่างประเทศด้วย กู่อิงดีใจกอดคอเธอ แล้วเล่าเรื่องสนุก ๆ ที่เจอตอนไปต่างประเทศให้ฟัง ซูหว่านนึกถึงตอนก่อนหน้านี้ที่เธอยอมอ่อนข้อเพื่อพยายามกู้ชีวิตแต่งงานกลับคืน จนละเลยความรักที่มีต่อลูกสาว ชีวิตคู่ที่ล้มเหลวทำให้เธอกลายเป็นหญิงขี้บ่นเต็มตัว
ที่แท้เธอก็กำลังละเลยลูกสาวเหมือนกัน!
“ลูกจ๋า แม่รักหนูนะ”
“หนูก็รักแม่เหมือนกันค่ะ แม่” ข้างหูดังเสียงอ่อนหวานนุ่มละมุนของลูกสาว พร้อมกับจุมพิตจากปากน้อย ๆ
“คุณแม่ คุณเป็นแม่ที่ดีที่สุดของหนูตลอดไปนะ หนูไม่อยากจากแม่ไปไหน ไม่มีวันเลย” กู่อิงประคองหน้าเธอ ในแสงไฟสลัว ๆ พูดสารภาพรัก
ซูหว่านกอดลูกสาวแน่น จูบลงบนศีรษะน้อย ๆ “แม่ก็รักลูกนะ รักตลอดไป”
วันจันทร์ ครอบครัวหนึ่งมุ่งหน้าไปสนามบิน
สิบแปดชั่วโมงต่อมาก็ถึงประเทศ D ผู้ช่วยเกาหยางของกู้เยี่ยนจือเข็นกระเป๋าเดินทาง ซูหว่านถือกระเป๋าสะพาย กู่อิงที่หลับมาตลอดบนเครื่องตอนนี้กำลังนอนหลับอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นของพ่อ ห่อตัวในเสื้อโค้ทกันหนาวอย่างมิดชิด
ออกจากสนามบิน ก็ขึ้นรถตู้ที่อบอุ่นทันที กู้เยี่ยนจือปรับท่าอุ้มอย่างอ่อนโยน แววตาลึกซึ้งจับจ้องที่ใบหน้าลูกสาวอย่างอ่อนโยน นิ้วเรียวยาวเกลี่ยปอยผมออกจากหน้าผากของลูก
ขบวนรถสามคันแล่นเข้าสู่ค่ำคืนที่ฝนตกฟ้าคะนองของประเทศ D ซูหว่านมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง คิดไปถึงอีกเดี๋ยวจะต้องเจอแม่สามีกับน้องสามีอย่างกู้ซือฉี ก้อนหินก็ทับลงบนใจอย่างไร้รูป
แปดปีก่อน กู้เยี่ยนจือวัยยี่สิบปีประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์หมดสติ ถูกส่งมายังโรงพยาบาลที่พ่อของเธอทำงานอยู่เพื่อช่วยชีวิต เมื่อซูหว่านรู้ข่าว เธอก็หยุดเรียนทันทีเพื่อมาดูแลเขาที่โรงพยาบาล ตอนนั้นแม่สามีโศกเศร้าเกินไป จึงไม่ได้ปฏิเสธคำขอของซูหว่าน
ซูหว่านดูแลอย่างใส่ใจ ไม่มีกลางวันกลางคืน แย่งงานพยาบาลทั้งหมดมาทำเอง จนหนึ่งปีต่อมากู้เยี่ยนจือฟื้นขึ้นมา ซูหว่านก็ระงับความรักที่พลุ่งพล่านในใจไม่ไหว สารภาพรักกับเขา และบอกความในใจว่าอยากแต่งงานกับเขา
แต่กลับกลายเป็นว่า ตอนที่เธอสารภาพรักถูกแม่สามีได้ยินเข้า เธอมารับหน้าเธอทันที และเสนอให้เงินตอบแทนหนึ่งร้อยล้าน เพื่อให้เธอไปจากลูกชายของเธอ
ซูหว่านทุกข์ใจอย่างหนัก กำลังเก็บกระเป๋ากลับมหาวิทยาลัย กู้เยี่ยนจือก็มาปรากฏตัวที่หน้าประตู เขาบอกว่าเขายินดีแต่งงานกับเธอ
ตอนนี้ ซูหว่านยังนึกถึงวันนั้นได้ เขามีรูปร่างค่อนข้างผอมบาง สีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาเป็นประกายแน่วแน่ “เราแต่งงานกันเถอะ!”
วันแต่งงานของซูหว่าน ผู้ช่วยของพ่อมาบอกเธอว่า เป็นพ่อของเธอที่นำวิดีโอการเฝ้าไข้ตลอดหนึ่งปีของเธอไปให้กู้เยี่ยนจือดู หลังแต่งงานซูหว่านถึงได้รู้ทีหลังว่า กู้เยี่ยนจือไม่ได้รักเธอ ที่ยอมแต่งงานกับเธอเพราะเขาตอบแทนบุญคุณ
ตอนนั้นเธอคิดว่า ขอแค่เธอรักเขา สักวันก็ต้องเอาชนะใจเขาได้ แต่ผลลัพธ์พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า เธอวัยสิบเก้าปีตอนนั้นทั้งโง่และไร้เดียงสา
ขับรถมาเกือบหนึ่งชั่วโมง ขบวนรถแล่นเข้าสู่ย่านคนรวยแห่งหนึ่งในประเทศ D สุดท้ายหยุดอยู่หน้าคฤหาสน์สไตล์วิลล่าหลังหนึ่งที่แสงไฟสว่างไสว
คนใช้รออยู่ที่หน้าประตูเพื่อขนกระเป๋า ซูหว่านถือกระเป๋าลงจากรถก่อน หันกลับไปมองกู้เยี่ยนจือที่อุ้มลูกสาวแนบอกแล้วก้าวลงมาอย่างมั่นคง ตอนนี้เอง กู่อิงก็ตื่นขึ้นมาในที่สุด
มือน้อย ๆ เกาะไหล่กว้างหนาของพ่อ ผมยุ่งเหยิง ใบหน้าแอปเปิ้ลแดงร้อนผ่าว อยู่ในอ้อมกอดพ่อ หาวหวอด ๆ แผ่เสน่ห์ความน่ารักออกมา
“คุณพ่อ ถึงบ้านคุณย่าแล้วเหรอ” กู่อิงถาม
ตอนนั้นเอง ที่บันไดชั้นสอง ร่างสูงส่งสง่างามร่างหนึ่งก้าวลงมา เสียงเปี่ยมสุขของเธอดังขึ้น “หลานรักของย่ามาแล้ว ๆ ย่าอยู่นี่”
แววตาตื่นเต้นของฉินเจียอิงกลับปัดผ่านซูหว่านที่ยืนถือกระเป๋าอยู่ในห้องโถง แววตาฉายแววไม่พอใจเล็กน้อย ซูหว่านทักทายอย่างสุภาพ “แม่คะ ไม่ได้เจอกันนานเลย”
“โอ๊ะ! อิงอิงจ๋า! สูงขึ้นอีกแล้วนะ ย่าขออุ้มหน่อย” พูดจบ ฉินเจียอิงก็อุ้มหลานสาว พลางลูบคลำตัวนุ่มนิ่มอย่างมีความสุข “พ่อเลี้ยงดูดีนะ ดูท่าทางอวบอ้วนขึ้นมาหน่อย”
กู้เยี่ยนจือยื่นมือไปรับลูกสาวกลับคืนมา ฉินเจียอิงก็รู้ว่าลูกชายห่วงสุขภาพของเธอ เธอจึงหันไปบอกคนใช้ว่า “ไปจัดห้องนอนให้คุณนายน้อยเพิ่มอีกห้องหนึ่ง”
“ได้ค่ะ คุณนาย” คนใช้ตอบรับ
ใจของซูหว่านร่วงลง ประโยคนี้เป็นสิ่งที่แม่สามีพูดให้เธอได้ยิน เพื่อให้เธอรู้ว่า แต่เดิมท่านไม่ได้ตั้งใจให้เธอมา ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องมาจัดห้องนอนให้เธอเอาป่านนี้
“คุณย่า หิวแล้วค่ะ อยากกินอะไรสักหน่อย เอ๊ะ แล้วคุณอาไปไหน” กู่อิงดูคุ้นเคยที่นี่มาก ไม่เคอะเขินหรือกลัวคนแปลกหน้าเลย
“จ้ะ ย่าจะให้ป้าทำกับข้าวให้กิน คุณอาไปเล่นสกีกับเพื่อนที่ประเทศอื่นแล้ว ปีใหม่ถึงจะเจอ”
ซูหว่านแอบถอนหายใจโล่ง น้องสามีกับแม่สามีไม่ต้อนรับเธอพอ ๆ กัน ถ้าไม่เจอก็ดีกว่า
ตอนนี้ มือถือของกู้เยี่ยนจือดังขึ้น ซูหว่านเบนสายตาไปมอง เห็นเขามองหน้าจอก่อนจะออกไปรับโทรศัพท์ข้างนอก