ซูเยี่ยนเหอนั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวฝั่งตรงข้ามซีวหยวนจือ เขาเป็นแพทย์โรคหัวใจ จึงมักสังเกตปฏิกิริยาของผู้ป่วยได้ทันที
เมื่อครู่พอเห็นซีวหยวนจือยกมือขึ้นนวดบริเวณอกด้านซ้ายอีกครั้ง เขาก็เหลือบมองไปตามสัญชาตญาณ พอรู้ว่านางกับจี้อวิ๋นเจิงเคยเป็นคนรักกัน และได้ยินประโยคที่ว่า “ฉันจะไม่ใช้วิธีทำร้ายตัวเองเพื่อรั้งคุณไว้” เขาก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
จากนั้นเขาก็เห็นรอยแตกบนหลังมือของหญิงสาวฝั่งตรงข้ามที่กำแก้วน้ำแน่น รอยนั้นดูเหมือนถูกเล็บแคะจนเปิดออกมา
ซูเยี่ยนเหอขมวดคิ้ว พลันตระหนักขึ้นมาว่าซีวหยวนจืออาจมีอาการซึมเศร้าอยู่บ้าง
เมื่อคิดเช่นนั้น สายตาของเขาก็เลื่อนไปยังจี้อวิ๋นเจิงที่หลับตาอยู่ ดูท่าความรักครั้งนี้คงไม่ได้เหนือจริงอย่างที่คนภายนอกเล่าลือ ความรักธรรมดา ๆ จะทำให้คนรักถึงขั้นทำร้ายตัวเองได้อย่างไร
ไม่นานก็ถึงคิวเก่อจี้มิง
เขากับเช่าเจียมิ่นเลิกกันเพราะเช่าเจียมิ่นนอกใจเขา ต่อมาเขาคิดทบทวนแล้วก็ยังไม่ยอม จึงชวนนางมาออกรายการนี้อีกครั้ง
“ถึงจี้มิง”
“เก่อจี้มิงเป็นผู้ชายที่มีพรสวรรค์มาก ภาพวาดของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึก……”
“เวลาเขาวาดรูปไม่ชอบให้ใครมารบกวน พอเข้าสู่ภวังค์แล้ว เขาอดอาหารอดน้ำได้นานเป็นสิบชั่วโมง กว่าจะวาดเสร็จถึงค่อยรู้สึกหิว”
“เขาดูเย็นชา เหมือนไม่ค่อยกระตือรือร้นกับใคร แต่ที่จริงจิตใจอ่อนโยนมาก แค่เห็นแมวจรจัดข้างทางก็อดให้อาหารไม่ได้”
นี่เขาเนี่ยนะ เช่าเจียมิ่นนี่พูดเกินจริงไปแล้ว ชมก็ชมไปสิ พูดเรื่องที่ไม่จริงขึ้นมาทำไม
“ชอบวันที่ฝนตก เกลียดสถานที่อึกทึก……”
“เขาเป็นคนดีมาก เป็นฉันเองที่มองข้ามเขาไป เขาสมควรได้พบใครสักคนที่เข้าใจเขาอย่างแท้จริง”
หลังอ่านจดหมายจบ เก่อจี้มิงก็ไม่เงยหน้าขึ้นมา เพียงพับเก็บจดหมายอย่างสงบนิ่ง
ผู้หญิงคนนี้ยังคงพูดจาหว่านล้อมเก่งเหมือนเดิม ทำไมไม่เขียนเรื่องที่ตัวเองทำผิดต่อเขาลงไปด้วยล่ะ
เขียนแบบนี้ คนที่ไม่รู้เรื่องคงนึกว่านางรักเขามากแค่ไหนสินะ หึ ช่างเสแสร้งจริง ๆ!!
ห้องนั่งเล่นเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถึงคิวเยี่ยนรูอวี้อ่านจดหมาย