ซีวหยวนจือรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่ากู่หมิงยานกำลังเงียบงัน นางไม่ได้รีบปลอบใจเขาในทันที ยังคงเก็บเสื้อผ้าสำหรับเดินทางไปราชการต่อไป จนจัดการเรียบร้อยแล้วจึงหันกลับไปมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟา มองนางเงียบ ๆ มาตลอด
นางไม่มัวเกรงใจ ก้าวเข้าไปนั่งคร่อมบนตักชายหนุ่มทันที ก่อนยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าด้านข้างที่มีมิติชัดเจนของเขา
“สามีจ๋า สัปดาห์หน้าฉันจะไม่อยู่บ้านเลยนะ”
กู่หมิงยานขานรับเบา ๆ อย่างเงียบงัน ไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ท่าทางที่เขาคิดว่าเหมือนทุกครั้ง ในสายตาของซีวหยวนจือกลับดูน่ารักขึ้นมาก บางทีแม้แต่กู่หมิงยานเองก็ยังไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนมากเพียงใด
นับตั้งแต่ครั้งที่ทั้งสองไปสนามล่าสัตว์ชานเมืองด้วยกัน ไม่ใช่แค่ซีวหยวนจือที่ติดชายหนุ่มแจ หากแต่กู่หมิงยานเองก็เป็นเช่นเดียวกัน
ช่วงแรกแค่วันไหนไม่ได้แนบชิดกันก็รู้สึกทรมาน ต่อมาเพราะคำนึงถึงสุขภาพจึงเปลี่ยนเป็นวันเว้นวัน แต่ถึงอย่างนั้น กู่หมิงยานก็ยังต้านทานสายตาจริงจังและเปี่ยมรักที่ซีวหยวนจือมองเขาไม่ได้ ทุกครั้งที่เห็นแววตาเช่นนั้น ความอิ่มเอมใจที่แผ่ซ่านจากข้างในสู่ข้างนอกก็ทำให้เขาลืมยับยั้งชั่งใจ
หลังพูดจบ ซีวหยวนจือมองสีหน้าของชายหนุ่มที่ทั้งน้อยใจและไม่ยอมพูดอะไร นิ้วมือของนางไล้จากแก้มเขาลงมา ผ่านริมฝีปากบาง ลูกกระเดือก หน้าอก กล้ามท้อง จนถึงร่องกล้ามเนื้อหน้าท้องส่วนล่าง ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแฝงนัย
“เพราะงั้น…ของที่ควรได้ในหนึ่งสัปดาห์ ฉันจะเอาไปให้หมดเลย”
สิ้นเสียง แววตาของกู่หมิงยานก็สว่างวาบ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ เขาเงยหน้ามองหญิงสาวที่กำลังมองลงมาอย่างได้เปรียบ